Stanisław wyspianski przyszedł na świat w Krakowie. Jego ojciec był prawdziwym przykładem "zmarnowanego" artysty. Wykształcenie i talent co prawda posiadał, ale brakowało mu zawziętości i siły przebicia, a powstałą frustrację leczył alkoholem. Matka Stanisława cierpiała natomiast z powodu obłędu. Ulgę przyniosła jej śmierć w momencie, gdy młody wyspianski miał 7 lat. Wcześniej umarł jego młodszy braciszek. Owdowiały ojciec, popadłszy w głęboką depresję i jeszcze większy alkoholizm, nie był w stanie zapewnić synowi odpowiedniej opieki. Stanisławem zajęła się wówczas jego chrzestna matka. Dała mu ciepło i matczyną niemal miłość, a pod koniec życia artysty również troskliwą opiekę.

Stanisław dorasta i wstępuje do jednego z krakowskich gimnazjów. Poznaje tam sławnych w przyszłości Józefa Mehoffera i Lucjana Rydla. Pierwszy zostanie malarzem, drugi zaś - poetą. Chłopcy maja wiele wspólnych zainteresowań, razem organizują wieczorki poetyckie, wystawiają przedstawienia w "kółku dramatycznym", bywają na spektaklach teatralnych i dyskutują. I tak do matury. Po jej zdaniu "urządziliśmy tradycyjną wspólną ucztę koleżeńską u Turlińskiego w Hotelu po Różą z aż czterema butelkami cienkiego wina. A po uczcie obeszliśmy "gęsiego", jak zwyczaj kazał, Rynek i Planty krakowskie. Odtąd wolno nam było nosić laski, cylindry i palić papierosy. Zostaliśmy dorosłymi."

W wieku 21 lat decyduje się na wielką podróż po Europie. Odwiedza Austrię, Włochy, Szwajcarię, Czechy i Niemcy. W Paryżu usiłuje dostać się do tamtejszej Szkoły Sztuk Pięknych - bezskutecznie. Zostaje mu więc podziwianie tamtejszych katedr gotyckich, dyskusje z malarzami, niedostatek, a nieraz i głód.

Po powrocie do kraju czeka na niego pierwsza wielka miłość. Artysta zakochuje się w Zosi, pannie z dobrego domu. Początkujący artysta nie stanowi jednak dobrej partii i oświadczyny jego spotykają się z odmową. Kolejna lokacja uczuć okaże się tak samo niewłaściwa. Dopiero przedziwny związek z chłopką, Teodorą Teofilią Pytko przyniesie mu odrobinę szczęścia. W międzyczasie wyspianski angażuje się w pracę przy tworzeniu krakowskiego "Życia", gdzie odpowiedzialny jest za tworzenia szaty graficznej pisma.

Wróćmy jednak do związku z panną Teofilią, która zdawała się być jak najbardziej nieodpowiednią partnerką dla malarza. Była to "prosta, wiejska kobieta bez wykształcenia. Duża, mocno zbudowana, lubiła się pięknie po krakowsku wystroić, robiła wrażenie ogólnie mocnej baby wiejskiej." Gdy ona i wyspianski brali ślub, mieli już trójkę dzieci, z czego dwójka była ich wspólna; artysta miał wówczas 30 lat, początek pięknej kariery przed sobą i całą litość Krakowa. I jest zakochany. Do tego stopnia, że gdy z przyczyn kanonicznych zawarte małżeństwo okazuje się nieważne, Stanisław ponownie prowadzi do ślubu swoją wybrankę.

Rok później kolejne wesele. Tym razem nie własne, a przyjaciela jeszcze z czasów gimnazjalnych - Lucjana Rydla. Uroczystość ma miejsce w osławionych Bronowicach i staje się inspiracją do powstania wielkiego dramatu "Wesele", klasyki literatury polskiej.

Aktywność wyspianskiego ograniczają objawy wstydliwej choroby wenerycznej, która zaczyna dawać o sobie znać. Gdy w wieku 33 lat malarz zostaje mianowany Docentem w Krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych, nominacja ta zdaje się przychodzić o wiele za późno. Ostatnie pięć lat życia upływa mu w straszliwych męczarniach. "Wielki duch trzepotał się ledwie z zamierającym ciele" - mówiono. 28 listopada 1907, w trzydziestym ósmym roku życia wyspianskiego, duch ten uleciał na dobre.