6 sierpnia 1928 roku. Państwo Andriej i Julia Warhola, słowaccy emigranci, świętują narodziny trzeciego synka. Mały Andrew przychodzi na świat w wielkiej biedzie. Ponoć ich jedynym posiłkiem nierzadko bywała "zupa" robiona z keczupu rozcieńczanego gorącą wodą. Żywili się tym przez kilka dni.

Rodzice Andrew nigdy nie nauczyli się mówić płynnie po angielsku. Ich dzieci były więc dwujęzyczne. Przyszły artysta dorastał w domu przesiąkniętym kulturową mieszanką słowiańskich obyczajów i amerykańskich naleciałości.

Jest rok 1936. Chłopiec ma 8 lat i właśnie dotyka go choroba o nietypowej nazwie "Taniec Świętego Wita", która objawia się drgawkami i utratą kontroli nad ciałem. Andy musi spędzić w łóżku 6 tygodni i w ten sposób bardzo przywiązuje się do matki. Ta, aby mieć synka na oku, przenosi nawet jego łóżko do jadalni. Nieustannie znosi mu kolorowe czasopisma i albumy, które chłopiec wręcz połyka. Ulega fascynacji gwiazdami hollywoodzkiego kina, pisuje do nich, a otrzymane odpowiedzi przechowuje jak relikwie. Do samej śmierci zachował list i zdjęcie Shirley Temple, która była pierwszą gwiazdką, do której zdecydował się napisać.

Andy wyszedł z choroby jako chłopiec słaby, chuderlawy, zamknięty w sobie i bardzo zniewieściały. Natomiast jego pasja do sztuki stawała się z dnia na dzień potężniejsza.

Dzieciństwo przykro naznacza śmierć ojca. Mały Warhola ma wówczas 14 lat. W niedługim czasie kończy szkołę średnią i udaje się do college'u. Postawił na sztukę, oczywiście. Po blisko 5-letnim okresie nauki Warhol wyrusza na podbój Nowego Jorku. Towarzyszy mu kolega z uczelni. Andy rozpoczyna swą artystyczną karierę. Początki są trudne. Młodzieńcy gnieżdżą się w klitce pełnej karaluchów, ale pocieszeniem jest pierwsza praca Warhola. Ma zilustrować felieton dla magazynu "Glamour". Wtedy to decyduje się na obcięcie ostatniej litery w swym nazwisku. Rodzi się Anrew Warhol. Z dziwaka skrywającego się przed całym światem przeistacza się w ekscentryka afiszującego się każdym odbiegającym od normy zachowaniem. Miał nietypowy zwyczaj noszenia przy sobie bukietu róż. Każda z sekretarek pracujących wówczas w agencji otrzymywała od niego jedną.

Miłość, odwrotnie niż praca, nie była dla Warhola pasmem sukcesów. Po raz pierwszy zakochał się w obiecującym młodym pisarzu, Trumanie Capote, który nie krył swych homoseksualnych upodobań. Wiódł cygańskie życie, o którym Andrew tak bardzo marzył. Drugą miłością był sekretarz kustosza bibliotecznego. Nazywał się Carlton Willers i można powiedzieć, że był pierwszym chłopakiem Andy'ego, pomimo krótkiego czasu trwania romansu. Trzeci na horyzoncie pojawił się pewien scenograf o uroczyn imieniu Charles, który tak oto wspomina znajomość: "Był we mnie naprawdę zakochany. Ogromnie go lubiłem [jako przyjaciela]. Był cudownym przyjacielem, ale myślę, że chciał ode mnie tego, czego nie mogłem mu dać." Razem wybrali się w podróż dookoła świata. Warhol potraktował pierwszy postój jako okazję do zacieśnienia znajomości, cokolwiek miałoby to znaczyć. Charles Lisanby wspomina: "Wiedziałem, że chce uprawiać ze mną seks i że nie zgodzę się na to. W końcu doszło między nami do kłótni. Andy zaczął płakać i zupełnie nie potrafił pohamować łez." Kolejna miłość stała się juz tylko wspomnieniem. Rekompensatą nieudanego życia uczuciowego była praca zawodowa. Na tym polu artysta nie miał prawa do narzekań. Warhol ma 27 lat i podpisuje kontrakt na cotygodniową reklamę dla sklepu obuwniczego.

Po pewnym czasie świat reklamy dał mu sukces, o jakim niegdyś mógł tylko śnić. Andy postanawia zająć się malarstwem, jednak nie ma najmniejszego pojęcia, co malować. Przyjaciółka zadała mu proste pytanie: "Co lubisz najbardziej?". "Pieniądze" - pada odpowiedź. Ta radzi artyście namalować właśnie to. I tak powstaje obraz banknotu jedno- i dwudolarowego. Wkrótce podsunęła mu pod nos puszkę zupy Campbella. "Namaluj ją" - doradziła.

Przychodzą lata 60-te. Andy Warhol chce błyszczeć. Zostawia więc reklamę, zakłada szaloną perukę, przyswaja nietypowy sposób mówienia i gestykulacji. Eksperymentuje też z nową techniką artystyczna, a mianowicie sitodrukiem. Zaczęło się od słynnych "Puszek z zupą". Płótna stały się sensacją. "Common art", jak zwykł określać swe dzieła twórca, odniosły wielki sukces. Jeszcze nikt nie odważył się kreować codzienności jako sztukę w tak bezpośredni sposób. Kolejna wystawa, przedstawiająca portrety Elvisa, została z kolei straszliwie skrytykowana. Warhol był...wniebowzięty! Powtarzał z zachwytem: "Nienawidzą mnie! Nienawidzą mnie!" Za wszelką cenę pragnął wzbudzać sensację.

Nie wiadomo do końca, czy artysta był dobrodusznym dziwakiem, czy też wyrachowanym mężczyzną. Założył co prawda lokal, gdzie biedni, młodzi artyści mogli się najeść do woli nie płacąc przy tym ani grosza. Tajemnicą poliszynela był jednak fakt, że spośród młodych chłopców stołujących się właśnie tam, Warhol co rusz wyławiał nowych kochanków.

W 1968 roku miał miejsce nieszczęśliwy incydent. Rozwścieczona aktorka, która oskarżyła Warhola o kradzież scenariusza, stanęła przed Andym z pistoletem w dłoni. Zawołał: "Nie rób tego! Nie rób tego, Valerie." Wówczas padły pierwsze strzały. Ofiara upadła na ziemię, a ta strzeliła po raz kolejny. Jedna z kul trafiła w płuco i lekarze przepowiadali nieuchronną śmierć. Andy nie tylko w niezwykły sposób wrócił do zdrowia, ale również po raz kolejny miał media u swych stóp. Szczęście w nieszczęściu sprawia, że zakochuje się w swoim pielęgniarzu, który dba by Warhol jak najsprawniej dochodził do siebie. Tak oto rozpoczyna się 12-letni związek. I o ile nikt nie wie, czy utrzymywali romans w dosłownym znaczeniu tego słowa, to z pewnością łączyły ich silne więzi emocjonalne.

Początek lat 70-tych przyniósł kolejną pasję. Andy zaczął wówczas wydawać miesięcznik "Interview". Cała procedura produkcji miała odbywać się szybko, sprawnie i możliwie najtaniej. Kolejny sukces. Teraz miał już pod swoje dyktando prywatne imperium, na które składały się dzieła sztuki, filmy i czasopismo. Był pupilkiem elity, nietypową srebrnowłosą ozdobą. Pozornie wszystko było "cacy", ale pod przykrywką idylli Andy przeżywał naprawdę ciężkie chwile. Jego 12-letni związek zaczął się rozpadać, bo młodszy partnet czuł się stłamszony. Artysta zdał sobie sprawę, że był już panem w średnim wieku i znalezienie nowego partnera nie przyjdzie mu tak łatwo. W kółko powtarzał: "Boże, to takie trudne. Życie jest zbyt ciężkie. Bo czym jest miłość?" Mimo wszystko znalazł ją. Kolenym wybrankiem był młodziutki producent z Paramount Pictures, Jon Gould. Warhol dostał na jego punkcie obsesji - zasypywał go prezentami, rozpieszczał. Niczym dziwnym nie było na przykład sprezentowanie diamentowej kolii. A miał spore zasoby podobnych rzeczy, bo jego kolekcjonerska mania była sposobem na stale powracającą depresję. Andy bez przerwy przeżywał jakieś lęki, które były zupełnie bezpodstawne. W czasie, gdy jego obrazy stale osiągały rekordowe ceny, on stawał się coraz bardziej oszczędny. Zabraniał wyrzucania baterii oraz puszek po kawie, w razie gdyby metal poszedł w górę.

W 1985 Jon znalazł się w szpitalu. Powodem były powikłania związane z AIDS. Andy, który nienawidził szpitali, odwiedzał go codziennie. Gould doszedł jednak do siebie, rzucił Andy'ego i wyjechał do Kalifornii. Andy znalazł lekarstwo na miłość w nocnych klubach. Gdy dowedział się o śmierci byłego kochanka nie wydawał się wzruszony.

Dwa lata później stwierdzono u Andy'ego ostrą infekcję woreczka żółciowego. Lekarze postanowili operować natychmiastowo. Warhol wpadł w panikę. Szpital kojarzył mu się tylko ze śmiercią i dlatego starał się za wszelką cenę opóźnić termin operacji. W końcu, pod nazwiskiem Bob Robert zgłosił się na zabieg, który został przeprowadzony bez żadnych komplikacji. Zdawało się, że wszystko jest w porządku. O 4:00 pielęgniarka sprawdziła stan pacjenta. Oglądał telewizję, rozmawiał przez telefon. O 5.45 zauważyła, że zrobił się siny. Powiadomiła więc kardiologa, ale było za późno. Andy Warhol już nie żył.