Ci, którzy zakochani są w fantasy, pokochają także prace Vallejo. Jedni widzą w nim guru tegoż gatunku, dla innych jego dzieła stanowią obrazkową definicję kiczu. Ja osobiście uwielbiam sztukę Boryska, choć przyznaję, że i kiczu w tym niemało oraz że większość z tego to prace komercyjne. I cóż z tego, jeżeli jego obrazy spełniają idealnie swoje założenia? Komercyjna czy też nie, sztuka pozostanie zawsze sztuką. Pytanie tylko, gdzie zaczyna się i kończy artyzm, ale na to przecież nikt nie da odpowiedzi.

Boris to tzw. dziecko z dobrego domu. Jego ojciec był bowiem wybitnym peruwiańskim adwokatem w Limie. Choć Peru to biedny kraj, to nie można powiedzieć, że artysta wychowywał się w niedostatku.
Zresztą, co tu dużo gadać (albo raczej pisać), Boris był niemal cudownym dzieckiem. Już jako 16-latek dostał propozycję studiowania w renomowanej uczelni, o czym pozostali rówieśnicy mogli tylko śnić. A Boris co robi? Odmawia!

Vallejo bardzo szybko zdobył w Peru uznanie jako artysta, ale kraj rodzinny zdawał się być zbyt ciasny dla twórcy o takim formacie. W 1964 r. zabrał ze sobą teczkę pełną rysunków, po czym wyemigrował do Stanów Zjednoczonych.

Mając w kieszeni ni mniej, ni więcej, a dokładnie 80 dolarów, Boris wyrusza z nadzieją jeszcze wspanialszej kariery. Jak tego dokona? Tego jeszcze nie wie, ale jest pełen zapału i nie przeszkadza mu fakt, że nie zna ani słowa po angielsku. I tak szturmem weźmie miasto! Faktycznie, szczęście mu sprzyja już na samym początku. Na miejscu poznaje rodzinę peruwiańskich emigrantów, która pomaga mu znaleźć pracę i lokum.

Przez pół roku Boris pracuje więc w Hartford, w Connecticut, później przeniesiony zostaje do biura w Nowy Jorku, gdzie poznaje swoją przyszłą żonę, Doris. I tak żył spokojnie przez kolejnych 8 lat (!!!). Miał ciepłą posadkę i względną stabilizację. Po tym czasie powiedział "Dość rutyny!". Od tej pory będzie pracował jako "wolny jeździec". Za sobą ma już doświadczenie jako projektant mody (!!!), okładek, kreskówek i ilustracji książkowych. Przed sobą - początek fantastycznej kariery.

Dwa lata zajęło mu pokonanie drogi od pracownika najemnego do niezależnego grafika. Przez te osiem lat wspinania się po szczebelkach kariery brał cokolwiek tylko wpadło w ręce. W ten sposób nauczył się jednej, podstawowej zasady wydawniczej: na początku nie można odmawiać niczego, gdyż to chęć pracy działa na jego korzyść wśród współpracowników. Poza tym, jeżeli nowicjusz nie wykona "brudnej roboty", to kto? ( W tym przypadku "brudna robota" to nic innego, jak grafiki reklamowe, projektowanie kartek świątecznych i inne rzeczy zlecane do handlowych celów.) To była dla Vallejo dobra lekcja.

Boris przyzwyczaił się do pracy w różnych stylach, które pomogły mu później rozwinąć jego własną, osobistą kreskę. Nauczył się wywiązywać z pracy w terminie ostatecznym i robić "bezmyślne" prace, które nie wymagały żadnej inspiracji. Po kartkach bożonarodzeniowych i ogłoszeniach różnej maści przyszły zlecenia na książki komiksowe, które oznaczały podbój świata komiksów. Boris lubił tę formę artystyczną i patrząc na swoich wspaniale umięśnionych bohaterów i swoje fantastyczne stwory myślał, że nie tylko jego pociągają tego typu motywy, ale lepszych artystów również. Jego brak pewności siebie był nieuzasadniony. Kiedy przyniósł swoje potężne szkice do pewnego wydawnictwa komiksowego, ci od razu odkryli w nim wielki talent i zachęcali do podtrzymywania tej pasji. Forma artystyczna ukształtowana przez Vallejo, z nieodłącznymi fantastycznymi stworami albo półbogami - takimi jak Conan Barbarzyńca, stopniowo stała się wzorem powszechnym.

Boris Vallejo jest artystą "stosowanym". Nie oczekuje, że muzea i galerie będą pewnego dnia chciały zebrać i zaprezentować jego prace, ponieważ sztuka stosowana spadła obecnie do roli sztuki komercyjnej. A jednak zadziwiająca liczba książek jest rocznie publikowana w Stanach Zjednoczonych: od 50 do 60 tys. Wszystkie książki, czy to thrillery czy zwykłe czytadła-romansidła, potrzebują czegoś, co momentalnie przyciąga uwagę. Tego rodzaju wabiące obrazy albo grafiki zawsze przysparzają znacznej ilości klientów i możemy podkreślić, że z takim punktem widzenia Boris Vallejo jest niekoronowanym królem sztuki projektowania okładek.

Kiedy nowa edycja serii przygód Johnse'a Germana i historie Gar zostały opublikowane w okresie późnych latach siedemdziesiątych, wydawca zdawał się być bardzo zadowolony, odkrywszy na kursie analizy sprzedaży, że zatrudnienie Vallejo jako projektanta okładek było mądrym posunięciem. Niezliczeni czytelnicy, którzy posiadali już powieści Gar, kupili nową edycję tylko dlatego, że spodobały im się okładki!

Bezspornym pozostaje fakt, że jest coś w pracach Vallejo, co wywiera imponujące wrażenie, choć nie może wpłynąć na artystyczny smak odbiorcy. Jest to, oczywiście, skutek świadomej, rozważonej metody. To nie żaden sekret: Vallejo opowiedział o tym w książce poświęconej jego osobie. Najpierw wyobraźnia artysty zaczyna pracować. Chwyta on istotę nastroju sceny, który rysuje jako "żyjący obraz". Szkic, który zaczyna się w ten sposób jest żywszy, delikatny i luźniej pociągnięty niż wynik końcowy. Konieczne jest przy tym, aby przyciągać uwagę tak wielu ludzi, jak to tylko możliwe: książki muszą przecież mieć nabywców. Wysoka sprzedajność zależy od tego, czy przemawia do przeciętnego człowieka i od tego, czy może w jakiś sposób wiązać się z życiem danej osoby. Sztuczki takie, jak używanie wizerunku gwiazd filmowych do wzrostu sprzedaży produktu, nie mogą być pominięte, jako że jest to świetny sposób wprowadzania produktu na rynek.

Trochę techniki malarskiej, czyli jak początkowy szkic staje się wielkim dziełem.

Pierwszy krok: wybrane modele fotografowane są w sztywnej pozie. W wielu przypadkach sam artysta jest modelem dla męskich postaci (widzicie, jak dobrze umięśnione ciało może być pożyteczne dla malarza?). Początkowo Boris używał jako modelki swojej żony, Doris Maier. Dzisiaj jego muzą jest jego kolejna żona Julie Bell, również artystka. ( Znam jeszcze dwie inne kobiety, które Boris Vallejo maluje: Stacy E. Walker i Josephine). Oczywiście, kiedy maluje wojownika, Vallejo nie pozuje z przodu aparatu fotograficznego. Podobnie z kobietami - wynajmuje modelki dla różnych żeńskich typów. Kopiuje fotografie na obraz i wtedy maluje cienie brązowym akrylem. To nadaje plastyczny efekt formom i farba szybko wysycha, umożliwiając pomalowanie nowych kolorów przymusu mieszania ich z bazą. Dla tego powodu większość malarzy, których prace są przedrukowywane jest zadowolona z tej techniki. Ale nie Vallejo, który stosuje również tradycyjne metody, oczywiście do pewnego stopnia. Kiedy np. pracuje nad bardziej szczegółowymi sekcjami, szkicuje farbami olejnymi, które wcześniej zostały zmiękczone w terpentynie.

Oczywiście sama technika to nie wszystko i w żaden sposób nie gwarantuje sukcesu. Vallejo nagle nie ukazał się z nikąd; był kontynuatorem kilku wielkich artystów z przeszłości. Del Laster Rey, jeden z edytorów Ballantine Books pamięta, jak spotkali się w wydawnictwie, gdzie dyskutowali nad pierwszymi pracami Borisa, które mieli wydrukować.
- "Skoro tylko wszedłem do biura mojej żony - Judy - Lynn jest głównym edytorem działu fantastyki naukowej - ta w podnieceniu poprosiła mnie by pójść z nią do dziełu sztuki . Ian Summers, w tamtym czasie edytor obrazu, rozciągnął obrazy Vallejo po wszystkich stołach. Nawet nie odwrócił się, by popatrzeć na mnie, lecz krzyknął: " Popatrz na te tła! I szczegóły! Ten człowiek maluje wspaniałe perspektywy!" Nie muszę nawet mówić, że w wydawnictwie, które otrzymuje dziesiątki obrazów na dzień, podobny entuzjazm wcale nie jest częsty." - opowiada.

Większość typowych postaci Vallejo to szlachetne dzikusy, ucieleśniające dziką, prawie nieludzką siłę, niemniej jednak w ich cechach jest coś, co być może nie było charakterystyczne dla prawdziwych, historycznych barbarzyńców. To "coś" jest czystą prostotą i szlachetnością. Oprócz tych charakterów inne męskie postacie rzadko ukazują się w jego obrazach. Przeciwnicy są ogólnie jakimś rodzajem potworów, to fantastyczne stwory stworzone z kilku form obecnie wymarłych zwierząt. Kobiety są godnymi towarzyszami dla przedstawianych mężczyzn. Czasami kruche i łagodne niewolniczki również pojawiają się na obrazie, ale bohaterka, oczywiście, jest zawsze taka sama: niesamowicie kobieca oraz hojnie obdarzona przez naturę. Ten typ zawsze jest powielony w ten sam, nieznacznie nienaturalny sposób, który kładzie nacisk na kształtną postać. Oczywiście te kobiety są różne od drażliwych, delikatnych i zepsutych gwiazd filmowych. W ich charakterach jest siła, która wymaga szacunku.

Vallejo szkicuje swoje tła z grubsza; umieszcza tylko kilka znaczących motywów, takich jak plamy i barwne mgły, utrzymane w błękitach, zieleniach, kolorach purpury i czerwieniach. Te tła są zawsze produktami wyobraźni, podczas gdy ludzie, odzież i zwierzęta fantazji dostosowują się do rzeczywistości. Szkicowość tła wyrasta po części z wymagań formy artystycznej: wyższa część obrazu musiała być praktycznie pusta, żeby później mogło znaleźć się miejsce dla tytułu książki, imienia wydawcy i być może małe ogłoszenie. Więc "historia" obrazu jest z konieczności skondensowana do dolnych dwóch trzecich rysunku. Istnieje też potrzeba dla tego rodzaju kondensacji, a mianowicie proporcje obrazu. Rysunek musi być zaplanowany, żeby każdy znaczący motyw mógł zostać odróżniany nawet na małej okładce. Na przykład, na okładce "Eight Candles Glowing", historii ducha, widoczne są tylko jedna świeca i dwie żeńskie postacie ( jedna na szczycie schodów, inna na pierwszy planie), ale ich rozmieszczenie jest takie, że razem wspaniale oddają atmosferę grozy.

Boris jest naprawdę w pełni świadomy funkcji swych ilustracji.
- "W księgarniach jest zawsze dużo książek poukładanych jedna obok drugiej i to często okładka decyduje, czy książka zostanie kupiona, czy też nie. Udana okładka musi przyciągnąć potencjalnego klienta jak magnes." - mówi.
Mistrz w swej sztuce, Boris, używa do tego celu erotycznych obrazów, by zagrać na skrytych pragnieniach społeczeństwa jak wirtuoz na jego skrzypcach. Ilustracje Borisa Vallejo nie są nigdy schematyczne, płaskie albo bez życia. W przeciwieństwie do innych artystów fantasy, znajduje on coraz więcej dróg, by zachwycać ludzi na nowo. Jego pomysłowość i wszechstronność wydają się nie znać żadnych granic. Faktycznie - Boris nie zostawił nietkniętej ani jednej domeny sztuki fantasy.

Vallejo mógłby zacząć robić coś zupełnie innego. W jego zbiorach "do szuflady" jest mnóstwo zabawnych szkiców, które parodiują cały rodzaj fantasy. On jednak nie ma zamiaru sprzedawać ani jednego z nich. Dlaczego? "Kraina Vallejo" została już według niego odkryta. Fani lubią i cenią to, co robi. Dlatego też nie czuje się w obowiązku, by przyjmować każde zlecenie i sprzedawać każdy szkic.