Steven Erikson to pseudonim literacki, którym posługuje się Steve Rune Lundi. Autor urodził się w 1959 r. w Toronto, obecnie mieszka w Winnipeg z żoną i synem. Z wykształcenia jest paleontologiem; przez 18 lat pracował na stanowiskach archeologicznych w Środkowej i Północnej Ameryce, poszukując śladów kultur prekolumbijskich. Po osiedleniu się w Anglii nie mógł znaleźć pracy jako archeolog i pracował na etacie w biurze, pisząc podczas przerw obiadowych. Po sukcesie 2 pierwszych tomów "Malazańskiej Księgi Poległych" ("Ogrody Księżyca" zostały nominowane do nagrody World Fantasy Award w kategorii Najlepsza Powieść Roku; "Bramy Domu Umarłych" - drugi tom cyklu - zaliczono do grona Najlepszych Powieści 2000 roku) porzucił pracę etatową i całkowicie poświęcił się pisaniu.
"Przejście do pełnoetatowego pisarstwa było dla mnie dużą ulgą. Nie mogłem w Anglii znaleźć pracy jako archeolog, miałem kilka posad biurowych, z których ostatnia miała być na trzy miesiące, a w rezultacie rozciągnęła się do 2 i pół roku. Cały czas siedząc za biurkiem miałem uczucie, że tracę czas, którego nigdy nie nadrobię. Co gorsza, odkąd zacząłem pisać drugi rozdział "Malazańskiej Księgi Poległych" czyli "Bramy Domu Umarłych" na przerwach obiadowych, miałem głowę wypełnioną światem malazańskim. Szczerze mówiąc, w czasie pobytu w biurze, bujałem w obłokach. Czułem się winny" - wspomina pisarz.
Zapytany o swoje preferencje czytelnicze wskazuje na thrillery polityczne, przygodowo-wojenne, książki historyczne, książki science fiction i współczesne powieści obyczajowe. Jak sam mówi: "Każdy z tych gatunków ma wpływ na moje pisanie, na kształt fikcyjnego świata Imperium Malazańskiego. Niektóre bardziej, inne mniej. Zaczerpnąłem wiele z powieści Ludluma, Toma Clancy, Stephena Kinga, Ursuli LeGuin - teraz wchodzimy do gatunku fantasy - i Stephena Donaldsona, którego złożona charakterystyka i łacina zmusiły mnie do sięgnięcia po słownik. "Czarna kompania" Glena Cooka, w której widzę wpływ literatury o wojnie w Wietnamie, jest również w dużej mierze odpowiedzialna za ogólny klimat powieści. Inne gatunki niż fantastyka zapewne są odpowiedzialne za nietradycyjne aspekty "Malazańskiej Księgi Poległych". Narracja prowadzona z wielu punktów widzenia jest standardową techniką w wielu thrillerach i powieści SF. Moralna niejednoznaczność, atmosfera i ton z książek o Wietnamie. I tak dalej".
Pisarz przyznaje się także do dziecięcej fascynacji grami fabularnymi:
"Uczestnictwo w sesjach RPG i pisanie książek nie różni się wiele. W grze mistrz gry prowadzi narrację, ale nie ma kontroli nad graczami, którzy wnoszą do scenariusza elastyczność. Wówczas zaczerpnąłem pewnego rodzaju szacunek dla postaci w fikcyjnym świecie. Ich życie nadal się toczy poza powieścią. Nie naprawdę, oczywiście, ale wiesz o czym mówię" - twierdzi w jedynym z wywiadów.
W Polsce zagorzałym wielbicielem jego powieści jest Jacek Dukaj.
Twórczość
Pierwsza próba literacka Stevena Eriksona to zbiór opowiadań, "A Ruin Of Feathers" (1991), który choć nie odniósł wielkiego sukcesu, skłonił pisarza do podniesienia swoich umiejętności - zapisał się na warsztaty pisarskie przy swym macierzystym uniwersytecie. W kolejnych latach ukazały się powieści Stolen Voices i This River Awakens oraz zbiór opowiadań Revolvo & Other Canadian Tales (wszystkie trzy pozycje wydane pod pseudonimem Steve Rune Lundin). Prawdziwy rozgłos i uznanie przyniósł mu jednak dopiero cykl "Opowieść z Malazańskiej Księgi Poległych". Ten właśnie cykl chciałabym wam przybliżyć i zachęcić do przeczytania.
Malazańska Księga Poległych
Zamiast zagłębiać się w recenzowanie wszystkich tomów po kolei, skoncentruję się na tym, co mnie urzekło - na niepowtarzalnym świecie, wykreowanym przez Eriksona na potrzeby cyklu i bohaterach, którzy go zamieszkują. Inspiracją do jego powstania była Księga Poległych - spis nazwisk żołnierzy poległych w bitwach pod wodzą Napoleona. Jak mówi sam autor: "Brakuje mi obrazu ludzi ujętych tylko z nazwiska; kim byli, jak kochali, co cenili w życiu i jaki splot wydarzeń doprowadził do ich śmierci. Mój cykl starałem się napisać tak, by dać obraz postaci, które giną lub w inny sposób zostają porzuceni na poboczu głównego nurtu historii jaką przedstawiam w kolejnych tomach. Tak właśnie skonstruowane są moje powieści".
To prawda, świat swój pisarz odsłania przed czytelnikiem stopniowo; każda intryga i każdy rozdział ujawnia kolejny pokład historii Imperium Malazańskiej. Przemyślane w najdrobniejszych szczegółach reguły rządzące światem Eriksona są niezmienne i kompletne, uruchomione od razu w całej swej złożoności.
Bogactwo pomysłów, wątków i artefaktów może z początku oszołomić czytelnika. Świat malazański jest pełen magii i tajemnic, lecz zarazem całkowicie logiczny, stworzony z rozmachem i jednocześnie z dbałością o każdy szczegół, czerpiący pełną garścią z tradycji fantasy, lecz przecież oryginalny, z akcją obejmującą kilka kontynentów i historią sięgającą setki tysięcy lat wstecz. Krwawy, kolorowy i fascynujący, pełen okrucieństwa, lecz wiarygodny. Ta ciągłość i płynność zdumiewa, budząc zarazem podziw.
Powieści Eriksona to klimat najmroczniejszy z możliwych. Ludzkie życie nie ma najmniejszego znaczenia, zarówno dla bogów, jak i śmiertelników. Po obu stronach konfliktu padają ofiary, a śmierć jest rzeczą powszechną - zarówno ta od miecza, jak i od straszliwej magii. Właśnie magia jest według mnie jedną z największych zalet całego cyklu. Jej system odznacza się niezwykłą złożonością i jest ściśle powiązany z bogami, czy wręcz kosmologią świata. Magowie czerpią moc z grot, które są po części oddzielnymi światami, królestwami bogów czy ojczyznami najróżniejszych ras, również tych zapomnianych, na wpół legendarnych.
Kolejną niezwykle mocną stroną książki są bohaterowie, wiarygodni, wielowymiarowi i nieprzewidywalni; każdy zasługuje na uwagę. Nieważne jak potężni, wszyscy są marionetkami w rękach postaci potężniejszych od nich. Spętani obyczajem lub obowiązkiem, bezskutecznie walczą o wolność. Moim prywatnym faworytem jest Anomander Rake, Syn Ciemności z rasy Tiste Andii, władający potężnym mieczem Dagnipurem... Sam Erikson przyznaje, że w świecie malazańskim nic nie jest proste: "dobrzy faceci robią złe rzeczy, źli faceci robią dobre rzeczy, a czasami dobre rzeczy są złe".
W większości powieści fantasy możemy być pewni, że jeśli bohater jest szlachetny, budzący sympatię, autor każe nam śledzić jego losy aż do ostatnich kart książki. To samo dotyczy bogów- są dalecy i nieosiągalni, a ich władza nad śmiertelnikami jest niekwestionowana i niezagrożona.
W powieściach Eriksona niczego takiego nie znajdziecie. Bohaterowie giną (a przynajmniej pisarz pozwala wierzyć czytelnikowi, że giną, pozostawiając sobie jednocześnie wiele furtek, którymi może postacie wyciągać z tarapatów; nie ma w tym jednak nic naciąganego, wszystko jest solidnie uzasadnione konstrukcją świata), przyprawiając czytelnika o rozstrój nerwowy. Bogowie i ascendenty nie zdają sobie sprawy, jak dalece są uzależnieni od ludzi i ich czynów. Śmiertelnicy poddają próbie władzę istot nadprzyrodzonych; każdą lukę w panteonie wykorzystuje postać silniejsza od innych, stając się z istoty śmiertelnej ascendentem. "Malazańska Księga Poległych" jest pełna takich historii. Autor pokazuje, że nic nie jest trwałe, a zbyt aroganckich i pewnych siebie nierzadko czeka zaskoczenie...
Kluczową rolę w powieściach Eriksona odgrywają bitwy i potyczki, począwszy od pełnych rozmachu starć wielotysięcznych armii, a kończąc na skrytobójczych porachunkach na dachach domów. Autor ma niezwykły talent do opisywania pojedynków szermierczych. Czyta się je z zapartym tchem, nawet jeśli opisywane wydarzenia wykraczają daleko poza zdrowy rozsądek i prawdopodobieństwo. Znakomita akcja przeplata się z interesującymi i mrocznymi wydarzeniami. Erikson praktycznie zaskakuje czymś na każdej stronie. Kolejnym atutem, po który nie waha się sięgnąć, jest znakomity czarny humor.
Cyklowi malazańskiemu mogłabym poświęcić jeszcze wiele stron, ale zdaję sobie sprawę, że nic, co napiszę, nie będzie w stanie oddać ani niepowtarzalnego klimatu tego epickiego cyklu, ani wrażenia, jakie na mnie wywarł. To po prostu trzeba przeczytać. Wspaniale wykreowani bohaterowie stają w obliczu wstrząsających przeżyć, po których nic nie jest takie, jakim wydawało się jeszcze chwilę wcześniej. Oddanie i honor ścierają się z najgorszymi stronami ludzkości. Nagroda nie zawsze jest współmierna do czynów, tak jak w prawdziwym życiu.
Oprócz pracy nad kolejnymi powieściami - rozdziałami "Malazańskiej Księgi Poległych" Erikson zajmuje się obecnie trzyczęściowym serialem TV. Do dzisiaj, tj. maja 2005 roku autor wydał 5 tomów. Wszystkie z nich ukazały się w Polsce.
Najlepsze Gry Online
