Alfons Mucha urodził się w małej mieścinie niedaleko Brna, która obyczajami i mentalnością ludzi była chyba bliżej XVIII-go, niż XIX-go wieku. Młody artysta rysował zanim jeszcze potrafił stawiać pierwsze kroki, mimo to jako dziecko zajmował się głównie śpiewem w chórze oraz grą na instrumentach. Ojciec widział w nim przyszłego księgowego, ale wieku młodzieńczym stało się dla Alfonsa jasne, że jego powołaniem jest sztuka.

Ponieważ Mucha był ambitny, po studiach w Austrii i Niemczech, wylądował ostatecznie w Paryżu. Był rok 1887 i choć był starszy od większości artystów, bardzo szybko prześcignął ich wszystkich. Szczęśliwym trafem znalazł również sponsora, który gotów był łożyć na edukację młodego artysty. Tak, więc Mucha spędził dwa lata w Mnichu, gdzie zajmował się m.in. malowaniem fresków na ścianach bogatego opiekuna. Po tym czasie udał się do Paryża, by tam rozpocząć studia artystyczne. Kolejne dwa lata przyniosły niestety spore problemy - pieniądze oraz ich stały dopływ skończyły się. Alfons Mucha miał wówczas 27 lat, pusty portfel, żadnych perspektyw i talent. Typowy głodujący artysta.

Pięć lat to jednak sporo czasu, by poznać wszystkie te wątpliwe "uroki", jakie niesie ze sobą żywot ubogiego artysty. Malarz rysował ilustracje dla magazynów za głodowe pensje, przeżył niezwykle poważną chorobę, cudem unikając śmierci, żył z wiecznie pożyczanych pieniędzy, żywiąc się głównie soczewicą. Oto prawdziwy żywot artysty - wzloty i upadki.Za to przyjaciele jakimś cudem rozmnożyli się, a sztuka rozwijała się w niesamowitym tempie. Był to okres rozkwitu impresjonizmu oraz początki symbolizmu i dekadentyzmu. Alfons przez pewien czas dzielił nawet pracownię z Gauginem, póki ten nie wyjechał na Karaiby. W tym okresie zaczął już precyzować swoje poglądy na temat własnej sztuki i jej wizji, chociaż stale pobierał lekcje.

1-go stycznia 1895 roku zaprezentował całemu Paryżowi swój nowy styl. Zamówienie na plakat sztuki, w której miała zagrać Sara Bernhardt, miało być największym sprawdzianem jego artystycznych pomysłów. I faktycznie, był to strzał w dziesiątkę. Jaskrawe kolory i motywy roślinne otoczone grubą kreską zaczęły robić małą furorę. Wtedy to pojawiły się początki secesji, która w Paryżu znana była bardziej pod pojęciem Art Nouveau ("Nowa Sztuka"). Nowatorstwem było przede wszystkim to, iż jej wcześni przedstawiciele uważali, że absolutnie wszystko może stanowić ucieleśnienie artyzmu. W Anglii Burne-Jones projektował np. tapety, Hektor Guimard stacje metra, a Mucha - m.in. etykiety. Dzięki temu, że jego dzieła zdobiły opakowania przedmiotów codziennego użytku oraz jedzenia, nazwisko Mucha było znane niemal w każdym domu. Jego niepowtarzalny styl opierał się na zmysłowych kształtach "ściągniętych" z natury, bogatych elementach dekoracyjnych oraz naturalnych kolorach a także solidnej, wyraźnej kompozycji. I choć malarz był czołowym przedstawicielem art nouveau, koncepcje tego nurtu przenikały do jego twórczości w taki sposób, że potrafił niejako podporządkować je swoim wizjom. Mucha miał zaledwie 34 lata i wielki sukces na swoim koncie. Sara Bernardt, zauroczona pierwszym jego plakatem, postanowiła zaangażować go do stworzenia kolejnych grafik, a także kostiumów i scenografii, przeznaczonych dla jej sztuk. Sukces był jednak zasłużony, bowiem artysta wciąż pamiętał przeszło siedmioletni okres ciężkiej pracy w Paryżu, kiedy jako mało znany ilustrator magazynów drugiej kategorii potocznie klepał biedę.

Zamówienia sypały się jak potężny grad. W 1898 tworzył już w zupełnie nowej, wygodniejszej pracowni, ilustrował poczytne i eleganckie czasopisma (oczywiście jego wynagrodzenie odpowiednio wzrosło), zaczął publikować serie swoich grafik, przeznaczonych na pocztówki oraz panneaux - specjalne serie obrazów drukowane na jedwabiu, które składały się z kilku grafik oscylujących wokół jednego tematu przewodniego (np. pory roku, kwiaty itp.) i przeznaczone były głównie dla kolekcjonerów.

Pierwsza wojna światowa nie przerwała pracy artysty, który zajął się wówczas projektowaniem biżuterii oraz rzeźb. Jego sława dotarła również za ocean, gdzie stworzył wiele okładek i ilustracji dla amerykańskich czasopism. Pomimo tak wielkiej popularności na całym świecie, Alfons Mucha zawsze czuł się patriotą, a swoje sukcesy uważał również za sukcesy swego państwa. W 1909 został wybrany do namalowania serii fresków w Pradze, po czym zaczął planować stworzenie dzieł, które mogłyby upamiętniać najważniejsze wydarzenia z historii jego narodu. Przedsięwzięcie finansowane było przez pewnego milionera z Chicago. I choć Mucha zakładał, że jego wykonanie zajmie mu 5-6 lat, praca się nieco przeciągnęła. O ile tym "nieco" może być okres osiemnastoletni. Nie dziwi to jednak, biorąc pod uwagę rozmiary i ilość płócien. Było ich dwadzieścia, każde o rozmiarze ok. 24 na 30 stóp. Zilustrowane wydarzenia obejmowały okres od prehistorii aż do XIX-wieku. Wyczyn artystyczny był to ogromny, jednak tak naprawdę nie w Czechach, a w Stanach Zjednoczonych podziwiane były naprawdę entuzjastycznie. Ta swego rodzaju niewdzięczność chodziła za Muchą bardzo długi czas. Sam artysta nie bardzo mógł się odnaleźć po zakończeniu wojny, zresztą jak wielu innych twórców, których początki działalności datowane są na koniec wieku XIX-go. Być może, dlatego resztę swego życia spędził Alfons Mucha tworząc dzieła, którym krytyka zarzucała anachronizm, a to jest dla niej największą zbrodnią, jaką może popełnić artysta. Stać w miejscu. Cóż, widocznie Mucha nie widział potrzeby ciągłego parcia do przodu, znalazł sobie miejsce w sztuce i tworzył idealnie wpasowując się w wyznaczone samemu sobie ramy. Zmarł artystycznie spełniony, 14 lipca 1939 roku.

Wyślij cudowną e-kartkę z obrazem autorstwa Alfonsa Muchy - kliknij tutaj.