Na początku nie było ziemi, tylko pustka. Było jedynie źródło, Hvergelmir, które przez zimno ścinało wszystko lodem. Powstał z tych brył olbrzym Ymir. Lodowe ciało olbrzyma w końcu popękało i z tego zrodziły się wiedźmy, czarownice, wilkołaki, trolle. Krowa Ymira zaczęła lizać lód, który był wokół niej. Pojawił się spod lodu pierwszy z Asów - Buri. Buri miał syna Bora i synową - Bestlę (olbrzymkę). Oni z kolei mieli trzech synów - Odyna, Vili i Ve. Bracia toczyli bój z Ymirem, z jego ran tryskało tyle wody, że olbrzymy potopiły się z wyjątkiem Bergelmira, który zbudował arkę i uratował siebie i rodzinę. Ymir został strącony w otchłań a z jego ciała zbudowano świat, w jakim żyjemy ( m.in. z jego kości powstały góry). Przyniesiono złoto z krainy Surta, olbrzyma ognia i odlano z niego słońce - świetlisty wóz, który powoziła Sol, piękna dziewczyna. Olbrzymy spiskowały przeciw Odynowi, który zdążył już wprowadzić w ruch gwiazdy i oświetlić ziemię. Wziął więc Odyn resztę kości Ymira i oddzielił ich tworząc dla nich Jotunheim, a ziemię ludzi nazwał Midgrad. Wziął drzewo jesionu i stworzył z nich pierwszą parę ludzką - Aska i Emblę. Odyn dał im duszę, Vili myśli, a Ve - mowę, słuch i wzrok. Oni zaludnili Midgard. Karły, których władcą był Durin, wyrabiały pierścienie, miecze i skarby dla Asów. Kiedy Odyn skończył tworzyć Mitgard, chciał stworzyć krainę dla siebie - Asgard w koronie Yggdrasilu - drzewa świata. Pierwszy jego pałac - Gladsheim - ze słota zamieszkany był przez niego i jego żonę Frigg. Wznieśli oni pałace dla innych bogów, swych dzieci (Thora, Sif, Tyra, Baldra itd.). Asgard był otoczony murem z wieżami, wznosiły się w nim domu i pałace oraz ogrody. Bogowie schodzili pod jesion, by radzić i rządzić. Pod jesionem mieszkały trzy norny: Urd, Verdandi i Skuld. Znały one przyszłość, przeszłość i teraźniejszość. Sam Odyn posiadał dwa kruki, które siedziały na jego ramionach i rankiem przelatywały nad światem, mówiąc bogu, co dzieje się w świecie. Były to Hugin i Munin. Aby ludzie w przyszłości mogli stanąć do walki z olbrzymami po stronie bogów, Odyn wysłał na ziemię swego syna Heimdalla, który spłodził tam niewolnika, rzemieślnika i wojownika (każdego z innej kobiety). Wojownik uczył innych ludzi (jego syn był pierwszym królem Dani), jak walczyć i obiecał im, że gdy umrą z mieczem w ręku będą brać udział we wiecznej uczcie. Na to właśnie wybudował Odyn swą nową siedzibę - Walhallię. Miała 540 bram, szerokich tak, że mogło do niej wejść przez każdą 800 mężczyzn.. Dach pokryty był tarczami, krokwie były zbudowane z drzewców włóczni. Słupem podtrzymującym ową budowlę było drzewo, którego liśćmi żywiła się koza Heidrun, która zamiast mleka dawała miód, który pili wojownicy na wiecznej uczcie, w oczekiwaniu na ostateczną bitwę bogów z olbrzymami. Z pola bitwy zbierały tych wojowników walkirie. Były to dziewice Odyna, często podróżowały w postaci łabędzi. Zasłyszano raz opowieść, w której Odyn skorzystał z usługi kowala Olafa, który miał podkuć boskiego konia, lecz miał zbyt wielkie kopyta. Podkowa urosła i sama wygięła się na kształt kopyta konia Odyna.

Odyn bał się, że jego hufiec do walki z olbrzymami wciąż jest za mały. Postanowił więc zdobyć mądrość. Szukał jej między olbrzymami, jako wisielec złożony sam sobie w ofierze, między karłami u Dvalina, w końcu u mędrca Mimira. Za róg napoju mądrości oddał oko (od tego czasu był więc jednooki), a Mimir był jego doradcą. Za jego radą pogodził się z Wanami. Był to lud błyszczący zamieszkujący wzgórze nad jesionem Yggdrasilem, nie odpowiadał jednak na prośby Asów o przymierze. Pojawiła się raz między Asami Gullveig - dziewczyna ze złota. Wkrótce ruszyła do Midgarrdu i zaczęła szerzyć wśród ludzi miłość do pieniędzy i złota, przez co ludzie się mordowali i siali zamęt. Bogowie wydali na nią wyrok śmierci. Nie dało się jej pchnąć dzidą, nie dało spalić. Wtedy przyznała się, że jest od Vanów a zachowanie Asów dowodzi, że nie są godni przymierza i będzie wojna. I wnet pojawiła się wielka armia Wanów pod murami Asgardu. Odyn opowiedział Njordowi, władcy Wanów o tym, jaka naprawdę była Gullveig i między Asami i Wanami zapanowała przyjaźń. Njord zamieszkał w Asgardzie, miał dzieci Freya i Freyję. Odyn stworzył Kvasira (ze złotego gara, do którego spluwali wszyscy bogowie na znak przymierza). Był on dobry, chodził między ludzi uczył im i doradzał im. Został jednak ów bóg zamordowany po tajemnie przez karłów Fjalara i Galara, a ci z jego krwi przyrządzili napój, który dawał mądrość i umiejętność pisania poezji oraz wieszczenia. Następnie karły zabiły olbrzyma i olbrzymkę, lecz ich syn, Suttung chciał się zemścić na karłach. Wtedy ci, dali mu trzy czarki napoju z krwi boga. W międzyczasie, w skutek nie porozumienia Vanowie zabili Mimira, mędrca Odyna i odesłali mu jego głowę, która odtąd radziła mu we wszystkim. Powiedziała też, co się stało z Kvasirem. Odyn musiał podstępem odzyskać napój od olbrzymów. W przebraniu poszedł do jego brata, sprawił za pomocą podstępu by jego dziewięciu sług pozabijało się i potem poszedł do Baugego. Gdy wykonał pracę za dziewięciu mężczyzn, olbrzym obiecał mu zdobyć łyk napoju, który posiadał jego brat - Suttung. Suttung, rzecz jasna, nie zgodził się na to by dać napój parobkowi (przebranemu Odynowi), więc ten, za pomocą olbrzyma Baugiego, przewiercił magicznym świdrem skałę, by dostać się do piwnicy, gdzie olbrzym trzymał miód. Zmienił się w węża i prześlizgnął do piwnicy (między czasie musiał zmienić się w robaka, bo Baugi chciał go świdrem zabić). Gdy dotarł do piwnicy, zmienił się w pięknego olbrzyma. Uwiódł córkę Suttunga, Gunnlod i wypił napój, po czym odleciał jako orzeł. Suttung gonił go także w postaci orła, ale gdy był przy Asgardzie, został ustrzelony z łuku. Odyn wpadł do Asgardu. Zmieniając się w swą postać, napełnił trzy przygotowane czary napojem z krwi Kvasira.

Pewnego dnia przybył do Asgardu młodzieniec wraz z swą oblubienicą Idun. Był on synem Odyna i Gunnlod (która pilnowała krwi Kvasira). Idun rozdawała bogom jabłka, które dawały im wieczną młodość. Jej mąż śpiewał i grał Asom; rozweselał ich. Wkrótce pobrali się i na stałe zamieszkali wśród Asów. Stało się raz tak, że Odyn i Honir podróżowali przez Midgard, by zobaczyć, jak żyją ludzie. Spotkali swego kuzyna - Lokiego, w którego żyłach płynęła krew olbrzymów. Loki dowiódł dzięki swej chytrości i zaradności, że jest godzien mieszkać wśród Asów. Raz szli on, Odyn i Honir i zabili wołu, gdyż byli głodni. Nie potrafili go jednak upiec - ogień w ogóle nie zagrzewał mięsa. Pomógł im orzeł, który w zamian miał zjeść ile zechce. W rzeczywistości zjadł jednak bardzo dużo i Loki zaczął go okładać kijem, który przyczepił się do jego piór. Orzeł, jak się okazało olbrzym burzy, puścił Lokiego za cenę jabłek Idun. Loki musiał obiecać, że zdobędzie je dla niego. Gdy Idun wyszła na spacer po Mitgardzie, Loki w przebraniu powiedział jej, że nieopodal rosną jabłka jeszcze lepsze niż jej. Wtedy Loki zniknął i przyleciał orzeł Thjazi i porwał Idun do swego zamku, daleko od Asgardu i więził ja, gdyż ta nie dała mu jabłek i nie chciała zostać jego żoną. Asowie zauważyli, że Idun znikła, zaczęli się też starzeć. W końcu dowiedzieli się, gdzie ona jest i udali się po radę do Lokiego, który chwilowo zamieszkał w Midgardzie. Loki zgodził się przyprowadzić Idun z Jotunheimu za cenę stania się jednym z Asów i mieszkania w Agardzie. Odyn zgodził się, a Loki zaraz zmienił się w sokoła i poleciał do wierzy olbrzyma burzy. Stamtąd leciał z powrotem ze zmienioną Idun w orzech. Doganiał ich jednak Thjazi w postaci orła, olbrzymiego, jakiego jeszcze nie widziano w Midgardzie. Asowie podpalili pochodnie i rzucili w nadlatującego orła, który spłonął, spadł na ziemię, a tam bogowie dobili go. Loki dostąpił zaszczytu zamieszkania w Asgardzie. Przyszła jednak po pewnym czasie Skadi, córka zabitego olbrzyma i w zadośćuczynieniu chciała wyjść za Asa i zamieszkać w Asgardzie i zaśmiać się choć raz, gdyż była smutna i posępna. Przypadkiem wybrała za męża Njorda i mieszkała z nim na przemian albo w górach, albo nad morzem. Z ich związku urodzili się Frey i Freyja (która potrafiła wyruszyć na bitwę powożąc złotym wozem zaprzężonym w koty).

Zdarzyło się, że Honir, Odyn i Loki wędrowali przez Midgard i zatrzymali się u wieśniaka na Wyspach Owczych. Ten płakał, gdyż miał nazajutrz stracić syna - miał po niego przyjść olbrzym Skrymsli. Próbował go ratować Odyn wraz z, Honirem, ale następnego dnia zawsze przychodził po chłopca raz jeszcze. W końcu Loki, swą chytrością uratował chłopca i zabił olbrzyma. Asowie bali się, czy mury Asgardu są w stanie uratować ich przed olbrzymami. Zatrudnili więc człowieka, by zbudował mur wokół Asgardu w jedną zimę. Ten się zgodził, ale w zamian chciał Freyję za żonę, słońce i księżyc. Asowie zgodzili się, gdyż nie wierzyli, że zdąży, a gdy tak się stało i zima miała się na ukończeniu, tak jak i jego praca, Loki wymyślił podstęp. Sprowadził piękną klacz, za którą poleciał koń człowieka, który budował mury Asgardu. Bez niego nie mógł ukończyć budowy, więc nie dostał nagrody. Okazało się, że był to olbrzym. Za parę miesięcy powrócił Loki wraz z źrebakiem konia budowniczego murów Asgardu i klaczy za którą ów koń poleciał. Nazywał się Sleipnir i miał osiem nóg. Odyn mógł na nim podróżować, dokąd zapragnął.

Loki zakochał się w olbrzymce i miał z nią troje dzieci - potworów. Odyn nie mógł ich zabić, gdyż byli oni potomkami jednego z nich. Więc jednego z potworów Odyn umieścił w Hell - krainie zmarłych by przyjmowała ich tam (nazywała się także Hell). Drugie, Jormunganda wrzucił do morza, by tam rósł. Trzecie - wilka trzymał na dziedzińcu Asgardu. Próbowali Asowie skuć go łańcuchami, ale każdy zrywał. Uradzili wtedy bogowie, by posłać po łańcuch do Svartalfaheimu, do krainy czarnych elfów, gdzie mieszkają karły, które mogą wykuć taki łańcuch. I rzeczywiście - wykuty za pomocą czarów, drobny łańcuch był bardzo silny. Wilk dał się związać, ale podejrzewał, że jest wykuty za pomocą czarów, więc za rękojmie kazał włożyć sobie do pyska rękę jednego z bogów. Thor związał wilka, który nie mógł się oswobodzić z łańcucha, który stawał się coraz bardziej twardy. Tyr był tym, który włożył mu rękę do pyska i tym samym stracił dłoń. Wszyscy jednak bawili się i cieszyli, gdyż wilk został unicestwiony. Loki jednak pałał żądzą zemsty - jego dzieci zostały potępione. Wyrwał w akcie zemsty złote włosy Sif, żonie Thora. Ten domyślił się, że to Loki, i kazał mu przywrócić żonie włosy, gdyż inaczej połamie mu kości. Loki udał się znów do karłów i ich kuzynów - czarnych elfów daleko u stóp gór, gdzie mieli swoje kuźnie. Dvalin ukuł wspaniały oszczep dla Odyna, statek dla Freya, który, mógł pływać po lądzie, ziemi i powietrzu i mógł zmieścić Asów z końmi na pokładzie, choć złożony mógł być umocowany przy pasie. A w końcu wykuł złote, zaczarowane włosy. Brokki założył się z Lokim o głowę, że jego brat Sindri zrobi lepsze podarki dla Asów niż Dvalin. Brokki dął w miechy, lecz Loki przeszkadzał mu czego efektem był za krótki czcionek młota dla Thora (inne dary to odyniec dla Freya i pierścień dla Odyna). Udały się karły wraz z Lokim do Asgardu i przedstawiły dary. Asowie orzekli, że dzieła Sindriego są lepsze i Loki musi poświęcić głowę. Ten zaczął uciekać, lecz Thor dogonił go na swym wozie zaprzężonym w dwa osły. Brokki chciał uciąć mu głowę, lecz Loki powiedział, że dał w zakład głowę, a nie szyję i karzeł musi być ostrożny przy jej ucinaniu, by nie zabrać niczego więcej. Karzeł zniechęcił się i zaszył mu wargi. Loki, gdy karły odeszły, w końcu wyjął nici z ust, mógł więc mówić i pić, ale był oszpecony bliznami a jego uśmiech nie był już tylko chytry, ale także zły.

Frey i Freyja dorastali spokojnie w Asgradzie, przebywając u jasnych elfów lub u ludzi z Midgardu. Freyja była zaślubiona Odowi - mieli dwie córki. Stało się raz, że Freyja zapragnęła naszyjnika wykutego przez karły z Dvalinem na czele, a żeby go uzyskać musiała ożenić się z każdym z nich na jeden dzień i noc. Naszyjnik skrzętnie schowała, ale Loki jedyny o tym wiedział. Żeby udowodnić przed Odem, że mówi mu prawdę wydając żonę, musiał ukraść naszyjnik. Loki zrobił to, a Od ze smutku opuścił Asgard i odszedł. Freyja przyznała się Odynowi, a ten kazał jej szukać męża - wtedy jej winy zostaną przebaczone. Kazał jej też nosić naszyjnik, by przypomniał jej o wszystkim. Heimdall znalazł Lokiego, stoczył z nim walkę (pod postacią fok) i zabrał od niego naszyjnik, by Freyja mogła iść z nim szukać męża, co też uczyniła. Frey, jej brat, smutny, że siostry nie ma tak długo, usiadł ukradkiem na tronie Odyna i zobaczył Gerd - olbrzymkę i od razu się w niej zakochał. Pomógł mu Skirnir - jego wierny sługa i przyjaciel - ofiarował się zdobyć olbrzymkę dla niego. Udało mu się to - przeskoczył mur zamku jej ojca a ją samą wystraszył runami. Gerd zgodziła się w końcu i umówiła na spotkanie z Freyem. Po drodze As zabił jej ojca, ale w końcu poślubił ją, a podczas zaślubin byli wszyscy Asowie. Gdy spali, po zaślubinach zginął młot Thora - Mjollnir. Loki odnalazł go u Thryma, olbrzyma, który miał go oddać dopiero jak Freyja zostanie jego żoną. Asowie uradzili, by sam Thor przebrał się za Freyję i udał na zaślubiny. Jego drużką był Loki. Gdy Thor dostał do ręki swój młot jako rękojmie małżeństwa pozabijał wszystkich będących na zaślubinach olbrzymów, zrzucając przebranie. Gdy wrócili do Asgardu dowiedzieli się, że o mały włos Freyja nie została darowana jako żona olbrzymom, przez podstęp karła Alvisa.

Po ostatnich wydarzeniach olbrzymi zapragnęli pokoju z Asami i zaprosili Thora i Lokiego do siebie, do miasta olbrzymów do Utgardu. Po drodze napotkali olbrzyma Srymira, który miał ich doprowadzić do celu, a był tak wielki, że zanim go zauważyli, wzięli jego rękawice za dom i spędzili w nim noc. Później olbrzym chrapał tak głośno, że nie pozwalał spać Lokiemu i Thorowi. Poradził im, by nie szli do Utgardu, i powiedział, że są tam olbrzymy jeszcze większe od niego. Dotarli do Utgardu, miasta olbrzymów, gdzie władał Utgardaloki. Ten jednak wcale ich nie zauważał, a potem kpił, że Thor to mały chłopczyk. Później przegrywali oni zawody w piciu, jedzeniu, siłowaniu i bieganiu. Mimo, że olbrzymi szydzili z nich, potem jedli razem i pili. Gdy nazajutrz Utgardaloki odprowadzał Thora i Lokiego (a wraz z nimi Thjalfiego - sługę Thora) opowiedział, jakich podstępów użył (Loki jedząc ścigał się z ogniem, Thjalfi stawał do zawodów w bieganiu z myślą, Thor wypijał morze z rogu, który mu podano) by ośmieszyć Asów. Powiedział, że tak naprawdę są bardzo silni i nigdy by się tego nie spodziewał.

Na świecie panował spokój. Odyn i jego żona Frigg udali się do Midgardu zobaczyć, jak żyją ludzie. Pewnego razu synowie króla Raudunuga nieszczęśliwym trafem zabłądzili na morzu i trafili na wyspę, gdzie zajęli się nimi nikt inny jak boska para, lecz oczywiście w przebraniu. Nauczyli ich wielu rzeczy przez zimę a na wiosnę - synowie odpłynęli. Tuż przed dopłynięciem do domu, Geirrod wypchnął Agnara z łódki i sam dotarł na miejsce, a już niedługo później został królem - jego ojciec umarł. Agnar żył u olbrzymów, w końcu jednak zatęsknił za domem. Wrócił i służył we własnym domu. Jednocześnie Odyn i Frigg zastanawiali się, kto jest lepszym człowiekiem - Agnar, który żył u olbrzymów, czy jego brat, Geirrod, który porzucił brata i jest skąpy. Udał się tedy Odyn do olbrzyma Vafthrudnira by zobaczyć, który z nich jest mądrzejszy i najmądrzejszy na świecie. Po drodze zawitał do królestwa Geirroda, pod postacią mędrca Grimmira. Ten jednak zamiast ugościć go, związał między ogniskami, by ten mówił mu mądre rzeczy. Dopiero Agnar, sługa podał Odynowi pić i ten mógł zaśpiewać pieśń o świecie (Asgardzie, jesionie Yggdrasilu). Wtedy niegościnny król zorientował się, kim jest gość. Ten zresztą sam się przyznał. Podchodząc do Odyna, zły król padł na swój miecz i zabił się, a Agnar od tej pory rządził Gotami. Później Odyn pokonał w pojedynku na pytania mądrego olbrzyma Vafthrudnir pytaniem, co szepnie Odyn swemu synowi gdy ten będzie leżeć na stosie pogrzebowym. Pokonał też olbrzyma Hrugnira w wyścigu konnym. Wygrał więc obie głowy olbrzymów, nie ściął ich jednak. Hagnir został na uczcie w Asgardzie, wypił za dużo miodu i przechwalał się. Thor wyzwał go na pojedynek na granicy Jotunheimu. Thor wygrał go, jednak nie bez problemów. Dopiero Groa, czarodziejka uzdrowiła go z bólu, choć kawałek miecza olbrzymów tkwił w głowie Thora już na zawsze.

Loki pofrunął do Mitgardu i Jotunheimu między olbrzymy, pod postacią sokoła. Dał się złapa Geirrodowi, władcy trolli. Powiedział w końcu, kim jest, a ten za cenę wolności kazał mu sprowadzić do zamku Thora - ale bez jego młota. Ten udał się tam faktycznie ze swym pachołkiem Thjalfim. Po drodze jednak ostrzegła go przed podstępem Lokiego Grid - pomocna Asom olbrzymka, matka syna Odyna - Vidara, pana lasów. Dała mu pręt i pas oraz rękawice do obrony. W końcu Thor, ledwie uchodząc z życiem z rwącej rzeki, stanął przed zamkiem trolli - dymiącą górą. W zamku córki króla trolli chciały zmiażdżyć Thora, lecz ten nie poddał się i pozabijał trolle stojące mu na drodze do wyjścia z zamku. Wieść o tej wyprawie doszła do uszu króla Dani - Gorma i zorganizował on wyprawę na trzech statkach w poszukiwaniu zamku trolli. Po drodze musieli oddać armii trolli trzech zakładników, za to, że zabili zbyt wiele bydła jakie spotkali (mogli zabić tyle, ile mogli zjeść). Dotarli do Gudmunda, brata Geirroda, który chciał ich zwieść na uczcie u niego, różnymi zachętami, lecz dzięki mądrości Thorkila, mędrca Duńczyków, wyszli z tego bez opresji. Zostali zaprowadzenie do Geirroda. Ten jednak siedział ranny, tak jak i jego córki po spotkaniu z Thorem. Nikt nie przyjął ich gościnnie, w brudnym i smutnym zamku, więc zawrócili. Po drodze jednak znaleźli skarby, które odważyli się podnieść. Wtedy trolle rzuciły się na nich i musieli z nimi walczyć. Nie wiele z nich przetrwało tę walkę, wcześniejsze zaloty z kobietami trolli (mieszały one zmysły ludziom) czy długą podróż do domu, pełną sztormów i burz.

Loki, Honir i Odyn wędrowali po Midgardzie. Loki zabił wydrę jedzącą łososia na brzegu rzeki. Później zawitali do obwarowanego domu na polu, i pochwalili się czarnoksiężnikowi Hreidmarowi, że zabili wydrę. Ten kazał ich pojmać, gdyż pod postacią zabitego zwierzęcia ukrywał się jego syn. Ci zaproponowali główszczyznę (okup za zabójstwo). Starzec zażyczył sobie tyle czerwonego złota, ile pomieści skóra zabitej wydry. Odyn i Honir zostali jako rękojmia, Loki poszedł zdobyć złoto. Zdobył od Ran, olbrzymki, sieć i złowił karła Andvarego, który pływał pod postacią szczupaka. Zdobył jego złoto wraz z pierścieniem, który przynosił nieszczęście właścicielowi. Loki zapłacił więc główszczyznę czarnoksiężnikowi i uwolnił towarzyszy. Wrócili oni do Asgardu, a synowie Greidmara, Fafnir i Regin zabili ojca by zyskać złoto. Fafnir wygonił brata, ukrył złoto w górach, zmienił się w smoka i siedział na swym złocie. Regin został kowalem na dworze króla Danii i miał pod opieką Sigurda Volsunga, syna Sigmunda. Stało się raz tak, że przybył Odyn na dwór króla Volsunga i wcisnął miecz w dąb, a kto go wyciągnie - miał być jego. Dokonał tego Sigmund, syn Volsunga. Wiele walczył mieczem, ale dane mu było polec w walce. Sam Odyn swą laską roztrzaskał miecz na kawałki. Zginął wraz z Sigmundem w tej bitwie cały ród Volsungów, z wyjątkiem jego żony Hjordis. Ta na ostatnie życzenie męża miała pozbierać miecz (który później miał zostać przekuty i nazwany Gramem) i wychować ich syna Sigurda (którego Hjolprek stał się ojczymem i królem Danii). Tego właśnie Sigurda Regin stał się opiekunem. Buntował go przeciwko ojczymowi. Ten jednak nie dał się zwieść, ale za namową kowala poprosił ojczyma o konia. Sam Odyn pomógł mu wybrać wspaniałego wierzchowca. Później kowal powiedział mu o swym bracie pod postacią smoka. Sigurd ofiarował się go pokonać. Regin przekuł miecz jego ojca - Gram. Tak pojechał Sigurd pomścić swego ojca - pokonał plemię, które zabiło ojca. Potem przypomniał sobie o Fafnirze. Pokonał smoka (uderzając go w serce i kryjąc się, za radą Odyna, przed tryskająca z niego krwią [Odyn gdy nie chciał być rozpoznany, pojawiał się jako starzec w szerokoskrzydłym kapeluszu przykrywającym brakujące mu oko]), ale później zabił też Regina, gdyż chciał wziąć skarb smoka dla siebie. Zjadł też jego (smoka) serce przez co mógł słyszeć śpiew ptaków. Usłyszał więc, że na zamku na górze Hindarfljall leży śpiąca dziewica Brynhild, którą Sigurd może zbudzić. Pośpieszył tam. Przeskoczył ścianę ognia, wspiął się po ścianie tarcz i obudził dziewicę, która okazała się nieposłuszną walkirią, którą Odyn skazał na życie takie, jakie wiodą normalne kobiety (spowodowała śmierć wojownika, któremu Odyn obiecał zwycięstwo). Wypili więc czarę na którą przysięgli sobie miłość i Brynhild dostała od Sigurda pierścień Andvarego, powodujący przekleństwo. Wysłała go następnie, by zdobył sławę i królestwo. Przybył na dwór Gjukiego a tam zakochała się w nim Gudrun, córka króla. Jej matka dała napić się Sigurdowi napoju, po którym zapomniał o Brunhildzie. Pojął za żonę Gudrun i walczył wraz z jej braćmi - Gunnarem i Hogni. Pomógł nawet Gunnarowi zdobyć Brynhild za żonę, zamieniając się z nim postaciami i przeskakując mur z ognia (gdy Gunnar był u Brynhild pod postacią Sigurda dał jej pierścień, a pierścień Andvarego wziął dla siebie, tak oto pierścień znów trafił do Sigurda, gdyż ten został na jego ciele po zmianie "zmysłów"). Pierścień powodował, że czary matki Gudrun przestały działać i przypomniał sobie o Brynhildzie. Brynhild dowiedziała się o wszystkim i wyrzucała mężowi - Gunnarowi oszustwo i tchórzostwo. Ze smutku i wstydu Brunhild spowodowała, że Gutthorm, brat Gunnara i Hognego zabił Sigurda, lecz sam też poległ. Ze smutku Brunhild przebiła się mieczem Gramem i padła obok Sigurda na płonącej barce. Gudrun została wydana za króla Atlego. Skarb Andvarego został podzielony między braci i ukryty pod Renem. Skoro tylko Atle przyjął pierścień karła, zapragnął złota, zwabił braci do zamku, wymordował ich drużynę a potem i ich samych, nie dowiadując się, gdzie jest skarb. Gudrun w zemście za śmierć braci podpaliła zamek, tak, że wszyscy się spalili, a ona sama nie chciała już żyć i rzuciła się w morze, wraz z pierścieniem. Brynhild udała się do Hell - krainy zmarłych, Sigurd przyjęty został w Walhali, oboje mieli pełnić ważne podczas ostatniej bitwy ludzi i bogów z olbrzymami - podczas dnia Ragnarok.

Panował pokój między Asami a Olbrzymami, a nawet bogowie zapraszali ich na uczty. Często przybywał do nich na ucztę Agir (mąż Ran; tej, która pożyczyła Lokiemu sieć, by złowił karła).Thor odgrażał się, że ten nigdy nie zaprasza ich do siebie, na co Agir odpowiedział, że nie czyni tak, gdyż nie ma kotła wystarczającego do ugotowania napojów dla Asów. Jeśli ci taki zdobędą, wówczas ich ugości. Tyr powiedział, że jego dziadek ma taki kocioł, więc wyruszył z Thorem. Lecz olbrzym Hymir niemile podejmował gości. Musiały Tyra i Thora ukryć matkę tego pierwszego. Olbrzym w końcu przyjął ich ucztą, ale nazajutrz wyruszył na połów wielorybów, na kolejną ucztę, gdyż głód Thora był wielki. Thor popłynął z nim. Na morzu złowili wieloryby i stoczyli walkę z wężem Mitgardu. Hymir nie dopuścił, by gromowładny położył węża. W końcu zasiedli razem na uczcie. Ostatnią próbą siły Thora było rozbicie pucharu, co też zrobił, niszcząc go o głowę Hymnira. Thor i Tyr odeszli z kotłem do ważenia piwa. Po drodze odpędzili atak olbrzymów aż trafili nad zatokę, gdzie musieli przepłynąć łódką, ale przewoźnikiem był przebrany Odyn. Przekomarzał się z Thorem, chwaląc się swymi wyczynami, ten zaś nie pozostawał mu dłużny. W końcu Odyn pchnął łódkę w stronę Thora i Tyra, po czym zniknął, a ci dopłynęli do brzegu. Agir w końcu wyprawił ucztę, ale Thor był smutny, gdyż nie mógł nigdzie znaleźć urągającego mu przewoźnika. Jego ojciec Odyn przyznał się, że to on był przewoźnikiem, wtedy Thor zaśmiał się i weselił do końca uczty.

Baldr był synem Odyna i Frigg. Był radosny, świetlisty i spokojny, jego żoną była Nanna, a ich miłość była piękna. Miał też brata Hoda, który był ślepy, a przez to smutny i ponury. Pewnego dnia Bladr stał się smutny i cichy. Asowie zaniepokoili się tym. Bladr wyznał im, że przeczuwa śmierć zbliżająca się do niego. Odyn wiedział, że jego synowi przepowiedziana jest śmierć, co będzie zapowiedzią Ragnaroku. Podjechał więc Odyn do królestwa Hell, ale nie wstąpił w jego czeluście. Wskrzesił mądra Volvę, która powstała i potwierdziła, że Baldr będzie tym, który wstąpi do Hell. Umrze z ręki brata Hoda, a pomści go syn Odyna, Vali. Odyn Wrócił do Asgardu. Na miejscu Frigg powiedziała mu, że zawarła przymierze z ziemią i ich synowi nic nie grozi. Faktycznie, Baldra nie raniła żadna broń. Loki od postacią starej kobiety podszedł do Frigg i spytał, czy jemioła, mimo, że nie wyrasta z ziemi, złożyła przysięgę, że nie tknie jej syna. Ta odpowiedziała, że nie złożyła, co Loki, podstępnie wykorzystał. Ukręcił z niej broń i podał Hodowi, by ten mógł także rzucić w brata (Asowie rzucali w Baldra miecze i strzały, a temu nic się nie działo). Zazdrosny Loki zrobił swoje. Hod rzucił bronią w brata, a ten padł martwy. Wielka żałość i smutek zapanowała nie tylko wśród Asów, ale także wśród elfów, trolli, olbrzymów - wszyscy kochali syna Odyna. Baldra umieszczono na łodzi, podpalono ją, wraz z nim z żalu umarła jego żona. Wysłano szybko Hermoda na ośmionogim koniu Odyna do krainy Hel, by zapłacić za to, by mógł on wrócić do Asgardu. Hermod podjechał aż do zamku Hell - Helheimu. Poprosił ją, by zwróciła Baldra bratu i światu. I miało się tak stać, pod warunkiem, że cały świat będzie opłakiwać Asa. Wszyscy go opłakiwali na prośbę Odyna, z wyjątkiem jednej olbrzymki - Odyn zorientował się, że był nią Loki. Baldr musiał zostać w krainie Hell.

Akt zemsty na mordercy Balrda musiał być wykonany, mimo że nikt tego nie chciał. Mógł tego dokonać tylko nienarodzony syn Odyna i kobiety. Wysłał więc Odyn Hermoda do Finów, do czarodzieja Hrossthjofa, by ten, jako jedyny z ludzi potrafiący przewidzieć przyszłość, powiedział, kiedy syn się narodzi. Hermod dotarł do zamku z zielonego lodu. Przybrawszy postać olbrzyma pokonał czarodzieja. Ten wyjawił mu, że matką ma być Rind, córka Billlinga, króla Rusów. Odyn musiał starać się o jej względy jako człowiek i tak też zrobił. Król Rusów był w rozpaczy, gdyż najeźdźca zbliżał się do jego państwa, a nie miał nikogo, kto stanąłby na czele armii. Zrobił to Odyn - wygrał wojnę i zyskał wdzięczność króla. Ale córka chciała zostać dziewicą Odyna, walkirią, nie chciała wychodzić za mąż. Zaloty Odyna zostały odrzucone. W końcu spowodował, że Rind zwariowała. Pod postacią lekarki kazał zostawić go sam na sam z księżniczką. Wyjawił jej, kim jest i powiedział, jaka rola została jej przeznaczona. Ta zgodziła się i była dumna z takiego zaszczytu. Za jakiś czas przyszło do Asgardu dziecko z rozczochranymi włosami i brudnymi rękami. Okazał się nim Vali, który rósł bardzo szybko, w oczach dosłownie. Pomścił zaraz Baldra, zabijając Hoda. Hod natomiast przyszedł do Hel, gdzie czekał go Baldr i przywitał z radością, bo wiedział, że to sprawka Lokiego i razem czekali na dzień Ragnaroku.

Loki plątał się sam opuszczony przez Asów. Nie odważyłby się, a nawet nie mógłby przyjść do Asgardu, udał się więc na ucztę do Agira (gdzie Asowie świętowali co roku, od kiedy Thor przyniósł gar piwa). Musieli go przyjąć bogowie w swe grono, bo zawiązali z nim więzy krwi. Zaczął Loki ubliżać Bragiemu i mówić, że jest tchórzem. Odynowi wygarnął, że szafuje złe wyroki podczas bitew, Frigg, że zdradzała Odyna z Vile i Ve. Freyji przypomniał, co zrobiła z karłami, by zyskać naszyjnik. Przyznał się do zabójstwa Baldra i do tego, że utrzymał go w Hel. Tyrowi przypomniał, że nie ma ręki, bo odgryzł mu ja jego syn - wilk Fenrir. Loki upił się całkowicie i wyrzucał żonie Thora, że obciął jej włosy. Wtedy wkroczył gromowładny i wyrzucił Lokiego. Asowie zaczęli go szukać po świecie, by go uwięzić. Udało im się to, złapali jako łososia. Przywiązali go do kamieni. Miała na niego kapać trucizna węża. Żona jego, Sygn, trzymała czarkę, bydo tego nie dopuścić, ale gdy musiała ją opróżnić, kropla spadała na Lokiego i ten drżał z bólu. Tylko podróżnik Thorkil znalazł Lokiego uwięzionego. I będzie tam uwięziony aż do dnia Ragnaroku.

Wszystkie znaki świadczące o dniu Ragnarok stały się, bitwa była bliska. Odyn chciał wiedzieć, co stanie się w ten dzień. Udał się do wyroczni imieniem Heid, która znała przyszłość i przeszłość. Według niej miała nadejść straszna zima - Fimbul, trwająca trzy lata. Ludzie wystąpią przeciwko sobie. Wilk Skoll zje słońce, zapadną się drzewa i skały, morze wedrze się w ląd, wąż Mitgardu wyjdzie na brzeg. Z niebios zejdą synowie Muspell, prowadzeni przez Surta. Loki i Hymir poprowadzą armię olbrzymów przeciwko gromadzącym się Asom, Yggdrasil będzie drżał. Asowie w złotych zbrojach ruszą do bitwy, Odyn na swym koniu, Thor ze swym młotem zabiję węża Mitgardu, lecz jego jad powali go. Odyn zostanie zjedzony przez wilka. Loki i Heimdall zabijają się nawzajem, nastanie ciemność. Heid cichnie, ale Odyn widzi wszystko dalej sam. Widzi nową ziemię, piękną, pokrytą lasami, łąkami, skąpaną w słońcu. Na równinie, gdzie niegdyś stał Asgard, pojawiają się żywi Baldr i Hod. Do Mitgardu wróci życie, pojawi się para ludzi Lif i Lifthrasir. W nowym Asgardzie - Gimle wybrani ludzie mieszać się będą z Asami. Nad światem znów zaświeci słońce, nie będzie zła. Odyn popłakał się z radości i wrócił do Asgardu. Teraz znał znaczenie słów jakie szepnął Baldurowi na stosie pogrzebowym: "powtórne narodziny".