Widok nieba obezwładnia mnie. Jestem obezwładniony, kiedy widzę na ogromnym niebie sierp księżyca lub słońca. A tu, na moich obrazach, maleńkie formy w wielkich przestrzeniach. Puste przestrzenie, puste horyzonty, puste prostoty - wszystko, co nagie, zawsze wywoływało na mnie wielkie wrażenie. - Joan Miró, 1958

Pochodził z rodziny o artystycznych korzeniach, mimo tego rodzice odciągali go od zawodu malarza.
- Moja matka była bardzo inteligentna i miała bardzo silną osobowość. - powiedział kiedyś Miró - Zawsze byłem z nią bardzo blisko. Płakała, kiedy dowiedziała się, jaką wybrałem drogę. Później jednak bardzo zainteresowała się moją pracą. Ojciec mój był wielkim realistą i absolutnym przeciwieństwem matki. Kiedy poszedłem z nim na polowanie, powiedziałem, że niebo jest purpurowe, co on wyśmiał. To doprowadzało mnie do wściekłości.

Właściwie trudno doszukać się ciekawych faktów z życia Joana Miró. Krytyków fascynuje przede wszystkim jego malarstwo, natomiast media wolą skupiać się ostatnimi czasy na sztuce, która w znacznie łatwiejszy sposób dociera do odbiorcy. Poczekamy, zobaczymy... Póki co fascynację malarstwem Miró zaliczyć można wciąż do delikatnego snobizmu. Choć można polemizować.

Miró urodził się i wychował w Hiszpanii, gdzie ukończył studia artystyczne w Barcelonie. Trzeba przyznać, że był to artysta bardzo wszechstronny, który nie lubił stawiać sobie ograniczeń, a wciąż poszukiwał nowej drogi rozwoju. Zajmował się rzeźbą, malarstwem, grafiką, ceramiką, tworzył freski i projektował gobeliny. Właściwie łatwiej jest wymienić te dziedziny sztuk plastycznych, które były Miró obce. We wszystkich jednak kierunkach odnaleźć można ten sam, bardzo charakterystyczny zresztą, styl. Owa niepowtarzalność pozwala rozpoznać dzieła Miró, czymkolwiek by one nie były - obrazami, gobelinami czy rzeźbami. I chociaż nie wszystkim mogą przypaść do gustu, każdy przyzna, że są niepowtarzalne.

Prace tchną infantylnością, są "pokręcone", "przyschizowane". Pytanie czy jest to wada, czy też zaleta, można poddać dyskusji. Często jednak słyszę, jak ludzie mówią: "Przecież te bazgroły ja sam bym namalował!". A mnie się scyzoryk w kieszeni otwiera, jak słyszę podobne bzdury. Dlaczego? Ano dlatego, że owe wypowiedzi najczęściej nie są poparte żadną wiedzą w tym temacie. Niewielu wie na przykład, że Miró szczególnie często nawiązuje do znaków i symboli pikturalnych. Prościej rzecz ujmując, Miró po mistrzowsku używa pisma obrazkowego. Wraca wobec tego do korzeni, a przecież jego sztuka wydaje się tak awangardowa. Już samo osiągnięcie podobnego paradoksu jest artyzmem.

Bez wątpienia Miró jest magiem. Po swojemu bawi się prostymi znakami, jakby przywoływał na obrazach jakieś zaklęcia. I nawet jeżeli odbiorca nie będzie powalony na kolana urodą jego dzieł, to na pewno się nie znudzi.