Urodził się 2 lipca 1800 w Krakowie. W wieku trzynastu lat pobierał lekcje rysunku u Michała Stachowicza. W 1817 swoją edukację artystyczną kontynuował pod kierownictwem Józefa Brodowskiego, a rok później został uczniem Franciszka Lampiego. Studiował również nauki matematyczno-przyrodnicze, ekonomiczne i humanistyczne, najpierw na Uniwersytecie Jagiellońskim(1815-20), a później Getyndzie w Niemczech(1821-23). Po powrocie do kraju, w 1823 podjął w Warszawie praktykę w Komisji Rządowej Przychodów i Skarbu, w której w 1827 uzyskał stanowisko naczelnika Oddziału Hutniczego. Rok później za swe administracyjne zasługi w przemyśle metalurgicznym otrzymał order Św. Stanisława. W 1831 został z urzędu podporządkowany Rządowej Komisji Wojny, by nadzorować w podległych mu zakładach produkcję broni na rzecz powstania listopadowego. Po upadku narodowowyzwoleńczego zrywu w marcu 1832 r udał się wraz z Antonim Ostrowskim, ojcem swej świeżo poślubionej żony, Julii, na emigrację do Francji. Podczas pobytu tam w latach 1832-1835 poświęcił się przede wszystkim doskonaleniu warsztatu artystycznego. Pobierał lekcje w atelier paryskiego akwarelisty Nicolas-Toussainta Charleta - ilustratora legendy napoleońskiej i admiratora talentu wielkiego romantyka, Théodore'a Géricaulta. W czasie przebywania poza granicami państwa działał w Komisji Funduszów Emigracji Polskiej. W 1835 był w Anglii, a potem w tym samym roku powrócił do Polski. Początkowo mieszkał w Krakowie, jednak w 1837 przeprowadził się do rodzinnej posiadłości w Krzyżtoporzycach. W ten sposób zaczął nowy rozdział w życiorysie związany z gospodarowaniem roli. Jednak i tu nie zagościł miejsca na dłuższy czas i w 1840 roku przeniósł się do majątku w Bolestraszycach pod Przemyślem. Lata 1845-1848 upłynęły Michałowskiemu pod znakiem podróży. Mieszkając wraz z rodziną w Bolestraszycach wyjeżdżał wielokrotnie do Francji, m.in. do swojego teścia w Les Maderes koło Tours. W 1848 bacznie obserwował wydarzenia Wiosny Ludów. Wszedł wówczas w skład ukonstytuowanego w Krakowie komitetu ziemiańskiego, który proklamował zniesienie pańszczyzny za wykupem. W tymże samym roku objął funkcję prezesa Rady Administracyjnej Okręgu Krakowskiego, który był do 1853 roku. W 1853 został wybrany prezesem Towarzystwa Rolniczego Krakowskiego. Zmarł dnia 9 czerwca 1855 r. w Krzyżtoforzycach.

Piotr Michałowski jest uważany za jednego z najznakomitszych przedstawicieli polskiego malarstwa okresu romantyzmu. Wyróżniał się jako portrecista i autor dynamicznych scen batalistycznych oraz rodzajowych najczęściej z motywem koni. Światłocień i kolory w jego miały podkreślać dramatyzm ukazywanych sytuacji.

Jego portrety są niezwykle nastrojowe. Niektóre z nich zawierają jeszcze "nutę" klasycyzmu, inne - w tym wizerunki wieśniaków i Żydów: rodzajowe a zarazem psychologiczne - zwracają uwagę na wskroś nowoczesną szkicową, impastową formą i efektownymi zestawieniami kolorystycznymi. Konie różnych ras, a także inne zwierzęta, ukazywał malarz w różnorodnych realistycznych sytuacjach: walki, pochodu, ciężkiej pracy pociągowej, odpoczynku. Michałowski stworzył w swej dojrzałej twórczości typ jeźdźca-herosa na wspiętym koniu, którego zmonumentalizowana sylwetka rysuje się na tle syntetycznie zaznaczonego, niemal abstrakcyjnego pejzażu. W scenach pochodów wojsk, defilad czy zmagań na polach bitewnych - żywioł ludzi i zwierząt potrafił artysta zlać w jedność i niemal wtopić w krajobraz. Sięgał przede wszystkim po motywy przedstawiające dzieje oręża polskiego. Najsłynniejsze obrazy malarza dotyczą wydarzeń historycznych z okresu Napoleona I, np. Somosierra(ok. 1835-1843) i kolejnych zrywów wolnościowych w Polsce do połowy XIX w., stąd również mnogość ujęć konnych dowódców na czele z Napoleonem i żołnierzy - łącznie z powstańcami. Zakomponowane poziomo, bliskie bitewnym realiom wersje tematu ustępują w późniejszych latach miejsca zmonumentalizowanej w pionowym formacie, dramatycznej wizji walki będącej kwintesencją romantycznej postawy artysty. Malował również liczne portrety swoich przyjaciół czy też rodziny. Sięgał też w głąb historii, czego dowodzą jego obrazy: Wjazd Bolesława Chrobrego do Kijowa, Stefan Czarniecki, Hetman Stanisław Jabłonowski. W twórczości Michałowskiego zaznaczyła się siła poetycznego odczucia natury i człowieka, dynamizm i żarliwość patrioty romantyka.