Wybitny malarz renesansu Hans Memling był z pewnością tajemniczą postacią, gdyż dane na temat jego życia są praktycznie nieznane. Z daty jego urodziny przypuszczalny jest tylko rok oraz miejsce urodzenia - 1433, Seligenstadt nad Menem. Wiadomy jest również fakt, że był artystą pochodzenia niemieckiego.

Okres swojej młodości spędził w Brukseli, gdzie pobierał nauki od mistrza Rogiera van der Weydena ucząc się malować sposobem renesansu niderlandzkiego.

W 1465 roku Hans przeprowadził się i zamieszkał w Brugii. Stał się on znaną postacią, gdyż w 1467 roku stał się członkiem gildii Św. Łukasza. Już od tego momentu stał się on jednym z najbogatszych osób w mieście. Po ślubie z Anną de Valkenaere, jego status uległ znacznej poprawie. Małżeństwo to doczekało się trzech synów: Jean'a, Corneliusa i Nicholasa.

Memling przez cały czas pomnażał swój majątek. Stał się właścicielem trzech domów, zatrudniał dużą liczbę pracowników oraz uczniów. Posiadał też kilka swoich patronów, którzy w epoce renesansu sprawowali opiekę zazwyczaj nad religijnymi domami. Byli to majętni przedstawiciele z Brugii oraz bardzo znani przedstawiciele florenckich Medyceuszy, dla których Hans malował liczne portrety. Konkludując artysta uplasował się na 247 miejscu najlepiej opodatkowanych mieszkańców miasta.

Jednym z pierwszych dzieł a zarazem najbardziej znanym jest wykonany w 1472 roku ołtarz "Sąd Ostateczny". Ciekawostką jest, że przechowywany jest w Muzeum Narodowym w Gdańsku. W wykonanym dziele sztuki widnieje wyraźne podobieństwo do twórczości Ogiera van der Weydena. Jednak widać w nich własny styl malarza. Cechuje go bardziej miękki rysunek form, przejść walorowych oraz jego szczególne podejście do liryki.

Kolejnym dorobkiem Hansa Memlinga jest zrealizowany w 1479 roku ołtarz "Świętych Janów" oraz "Pokłon Trzech Króli".

Z pewnością większą sławę przyniosły artyście skonstruowane ołtarze, jednak bez sprzecznym jest fakt, że większe zdolności posiadał w tworzeniu wspaniałych portretów. Odznaczają się one niezwykłą plastyką pędzla, równowagą pomiędzy naturalizacją a idealizacją. Idealne portrety to: "Portret Młodzieńca" i "Portret Mężczyzny z monetą". Z pośród wszystkich wykonanych przez Hansa portretów tylko jeden z nich pozostał w oryginalnej formie. Jest to "Dyptyk dewocyjny Martina van Nieuwenhove" pochodzący z 1497 roku. Znajduje się on w Muzeum w Brugii. Przedstawia brugijskiego patrycjusza modlącego się do Najświętszej Marii z Dzieciątkiem siedzących obok niego przy stole.

U schyłku twórczości Hans Memling stworzył "Relikwiarz Św. Urszuli" z 1489 roku. Dzieło to zostało zamówione przez dwie zakonnice Jacosę van Dudzeele i Annę van den Moortele, które również były umieszczone w pracy. Relikwiarz ten wykonany został w formie drewnianej skrzynki ozdobionej przeróżnymi scenami z życia Św. Urszuli z ośmioma małymi miniaturami, na których przedstawione były dwie siostry zakonne klęczące obok Marii.

Dnia 11 sierpnia 1494 roku w Brugii zmarł Hans Memling mając 61 lat. Był niesamowitym twórcą ukazującym w swych obrazach przede wszystkim sceny religijne, z których wydobywał treści humanistyczne.