Clive Staples Lewis urodził się w Belfaście 29 listopada 1898 roku, kiedy cała Irlandia należała jeszcze do królestwa Wielkiej Brytanii. Lewis oraz jego brat, Warren, zwany zazwyczaj "Warnie", wychowali się domu gorliwych protestantów, to też rodzice chcą zadbać o przyszłość swych synów postanowili wykształcić ich w Anglii.

Już jako mały chłopiec, Lewis upierał się by nazywać go "Jacksie", do tego stopnia, iż imię to przylgnęło do niego na zawsze. Od najmłodszych lat łączyła go z bratem głęboka oraz szczera przyjaźń, z którym spędzał wiele czasu na wspólnym czytaniu książek oraz pierwszych próbach pisarskich bądź rysowaniu. Na strychu w ich rodzinnym domu, zwanym Little Lea, obaj bracia urządzili sobie kryjówkę, którą nazwali "Małym Końcem Świata".

To właśnie tam młody Lewis wraz z bratem i ich przyjaciółmi, uciekali do świata baśni, wymyślają dziwne przygody, jakie przeżywali w mitycznych krainach. Podczas jednaj z takich zabaw powstał pomysł, który później został wykorzystany w największym dziele C. S. Lewisa. A mianowicie pomysł przedostania się do świata baśni po przez wielką szafę, jak to miało miejsce w "Opowieściach z Narnii". Mimo to jednak pisarz miał ciężkie dzieciństwo. W wieku zaledwie dziewięciu lat stracił przedwcześnie matkę, zaś pogrążony w rozpaczy i żałobie ojciec, nie był w stanie zająć się synami. Jack (tak zwracano się do niego od dziecka), został więc wysłany do internatu w Anglii, gdzie mieszkał jego starszy brat. Spędził tam 18 miesięcy, które później już jako dorosły mężczyzna porównywał do "obozu koncentracyjnego". Ale po upływie tego czasu rozpoczął naukę w Malvern Boys'College.

W tym okresie Lewis przechodził poważny kryzys wiary. Jak sam stwierdził: "Wśród tysiąca religii i tysiąca Bogów jest ten jeden, właściwy, w którego nauczono nas wierzyć. Na jakiej podstawie mam sądzić, że to właśnie mój Bóg jest prawdziwy?" Szkoła Malvern, okazała się dla Jack'a trudna do zniesienia. Jego osobowość nie była przystosowana do rygorów oraz warunków, jakie panowały w szkołach prywatnych. Później jako dorosły mężczyzna nieraz mówił, że niczego nie wspomina tak źle jak szkoły. Ojciec nie miał zamiaru upierać się by jego syn uczęszczał do szkoły i załatwił mu prywatnego nauczyciela. Był nim jego stary wychowawca William Kirkpatrick. Stary pedagog widział w młodym Lewisie, wielki talent i nie mylił się. W 1917 roku Jack zdobył stypendium umożliwiające mu naukę na uniwersytecie w Oksfordzie.

Jednak w tym czasie w Europie toczyła się I Wojna Światowa i Lewis, jak również wielu jego rówieśników, zaciągnął się do armii. Jeszcze w trakcie przygotowań do wyjazdu na front zaprzyjaźnił się z Irlandczykiem - Paddym Moore oraz jego rodziną, matką Janie i młodszą siostrą Maurren. Był to przełomowy czas w jego życiu. Przed wyjazdem na wojnę, niemal cały czas spędzał z swą drugą rodziną. Z frontu wrócił dość szybko, gdyż w maju 1918 został ciężko ranny. Powrócił do Anglii, gdzie zajęła się nim jak synem pani Moore. Niestety Paddy Moore zginął na froncie, więc całe uczucie starej pani Moore zostało przelane na Lewisa, co zrekompensowało mu jego przedwczesne osierocenie przez matkę.

Po wojnie Lewis powrócił do Oksfordu wraz z panią Moore i jej córką. Ze skromnych pieniędzy, jakie przysyłał mu ojciec, zbudował niewielki dom państwu Moore, ale ich wspólną przyjaźń utrzymywał w tajemnicy. Inaczej jego kariera studencka od razu ległaby w gruzach. Mieszkał więc w akademiku, uczęszczając codziennie na wykłady zaś nocami wymykał się do swej drugiej rodziny. Prowadził takie podwójne życie przez cały okres studiów, co nie przeszkodziło mu skończyć uniwersytetu z wyróżnieniem za wybitne wyniki w łacinie, grece, historii starożytnej, filozofii i języku angielskim.

W 1925 roku zaproponowano mu posadę nauczyciela akademickiego w Magdalene College. To sprawiło, że w końcu Lewis mógł cieszyć się finansową niezależnością. Jako nauczyciel języka angielskiego, miał wiele obowiązków związanych z życiem collegu i jego podopiecznymi. Powodowało to nieraz u niego złość, gdyż bardzo kolidowało z jego twórczością pisarską. Jednak studenci cenili go za pasję oraz zaangażowanie, którym zaraził wielu swych uczniów. Na uczelni Lewis spotkał również się z J.R.R. Tolkienem, który w znacznym stopniu przyczynił się do powrotu pisarza z powrotem na drogę wiary.

Olśnienie przyszło nagle podczas wycieczki po ogrodzie zoologicznym. To właśnie tam narodził się zresztą pomysł powstania mitycznej Narnii. Pisarz postanowił zerwać chłodne stosunki, jakie od lat łączyły go z ojcem, i zapomnieć o starych waśniach. Ojciec serdecznie przywitał syna z powrotem w domu, niestety okazało się ze jest ciężko chory na raka. Dręczony wyrzutami sumienia Lewis, pozostał przy ojcu przez kilka tygodni, lecz kiedy powrócił z powrotem na uczelnię w Oksfordzie dostał telegram z wiadomością o śmierci ojca. Po pogrzebie, obaj bracia zdecydowali się sprzedać ich rodzinną posiadłość Little Lea i wraz z panią Moore zakupili posiadłość Kilns, położoną w pięknej, malowniczej okolicy. Pisarstwo w całym życiu Lewisa, stanowiło odskocznię od codziennej szarości, ale również i źródło pieniędzy. W owym czasie napisał on wiele prac krytycznych i esejów, aby podreperować nieco rodzinny budżet. Starał się jak mógł, aby dogodzić swej przybranej matce, która w 1949 roku była już mocno zniedołężniała oraz chora na raka, a jego brat Warnie, popadł w alkoholizm. Lewis, który był już nie najmłodszym dżentelmenem z łysiną i brzuszkiem, przytłoczony tymi dwoma ciężarami, czuł się bezsilny i bardzo z tego powodu cierpiał.

Po śmierci pani Moore dwa lata później, oddał się całkowicie pracy pisarskiej. To właśnie wtedy powstały dwa największe dzieła jego życia, "Opowieści z Narnii" oraz monumentalne dzieło "Literatura angielska szesnastego wieku". W 1954 roku otrzymał tytuł Profesora Literatury Średniowiecznej i Renesansowej w Cambridge. Nowa praca przyniosła mu wiele satysfakcji oraz przede wszystkim wymagała mniej pracy dydaktycznej. Lewis prowadził bogatą korespondencję z swymi czytelnikami. I to właśnie dzięki listom poznał jedną z swoich najbardziej zagorzałych wielbicielek, amerykankę Joy Gresham. Kobieta zauroczona twórczością pisarza w roku 1952 wybrała się w podróż przez Atlantyk, by go osobiście poznać. Atrakcyjna, pełna życia filigranowa kobieta zrobiła na nim duże wrażenie. Potem jeszcze kilkakrotnie odwiedzała go w jego domu w Kilns, zaś w 1956 pobrali się. Jednak zakochanej parze nie było dane długo cieszyć się szczęściem, gdyż jeszcze tego samego roku okazało się że Joy jest chora na raka. Kobieta jednak nie miała zamiaru się poddać, walcząc o życie. Przez kilka lat choroba w ogóle nie postępowała, zaś Lewis starał się unikać tego tematu, wmawiając sobie, iż tak naprawdę nie ma się czym przejmować. Jednak jego żona zmarła w 1960 roku, pokonana przez nowotwór.

Joy wniosła w życie Lewisa wiele radości, a po jej dotkliwej stracie pisarz przelał swe uczucia na papier. W ten sposób powstała książka "Doświadczyć smutku", która bardzo szybko odniosła sukces. Sam dwa lata później zapadł na zdrowiu, a w 1963 roku przeszedł bardzo ciężki zawał serca. Ostatnie miesiące swego życia, pisarz spędził wraz z swym bratem Warniem, w ich Małym Końcu Świata. Czytali tam przeróżne książki, powracali do dzieciństwa oraz wspomnień. Clive Staples Lewis zmarł 22 listopada 1963 roku mając 65 lat.

"Listy starego diabła do młodego"

Lewis jako człowiek, który w swym życiu przeszedł poważny kryzys wiary, bardzo wyraźnie poznał zwątpienia, jakie miotają człowiekiem. Rozumiał bez słów wątpliwości oraz żale, jakie miotają ludzką osobą i w 1940 roku w jego głowie narodził się znakomity pomysł, jak bez zbędnych morałów ukazać naturę człowieka. Początkowo książka miała nosić tytuł "Jak diabeł z diabłem", ale szybko zrezygnował z tego pomysłu i w ten sposób powstały "Listy starego diabła do młodego". Dzieło składa się z serii listów starego oraz doświadczonego diabła, który jest już na emeryturze, do swego młodszego niedoświadczonego bratanka, który dopiero co zaczyna piekielną karierę. Stary diabeł doradza jak zdobyć duszę człowieka wykorzystując jego największe słabości, takie jak próżność, chciwość, pychę, nieporadność lub nieśmiałość. Ostrzega również przed wyzwaniami oraz przeszkodami, jakie czekają na drodze by upolować takową zabłąkaną duszę. Wskazuje on dziedziny życia człowieka, które mogą być polem do działania dla sił nieczystych. Najlepiej to pokazuje ten oto fragment: "Jeżeli dwoje ludzi przez dłuższy czas żyje pod wspólnym dachem, to pewne jak w banku, że nie mogą już słuchać własnych głosów i patrzeć na swoje twarze. Tylko Korzystać." Niestety nie wszystko idzie według planu. Pierwszą ofiarą młodego diabła jest świeżo nawrócony chrześcijanin, który zakochuje się w bardzo religijnej dziewczynie, a ta co jest najgorsze, "ma wielkie poczucie humoru". Stary diabeł rozłoszczony nieporadnością swego bratanka, zamienia się w stonogę, aby móc z bliska przyjrzeć się postępkom początkującego adepta. Lecz kiedy dowiaduje się, że młody diabeł pozwolił uciec swej zdobyczy, wujaszek postanawia pożreć swego bratanka. "Zawsze cię pragnąłem, tak samo, jak ty głupcze miałeś chętkę na mnie. Różnica między nami jest taka, że ja jestem silniejszy. Nikt nie będzie po tobie płakał. Uszczknę sobie tylko kawałek. Czy cię kocham? Czemu nie. Taki apetyczny kąsek dla wygłodniałego wujka". Tak oto przedstawia się pokrótce owa książka, która w żartobliwy sposób przestrzega ludzi, przed ich własnymi słabościami.

"Opowieści z Narnii"

Od dziecka pisarz nosił w swej wyobraźni postać fauna, przemierzającego zaśnieżony las. Obraz ten dał w roku 1954 początek najsłynniejszej z jego powieści dla dzieci - "Opowieści z Narnii". Pomysł powstania krainy Narnia, został zapoczątkowany jeszcze w dzieciństwie Lewisa, kiedy to krył się wraz z swoimi przyjaciółmi w wielkiej szafie i udawał, że przenosi się do różnych mitycznych krain. Po śmierci ojca, pisarz chciał zapomnieć o wszystkim, co przypominałoby mu rodzinny dom, lecz nie umiał przestać marzyć. W ten oto sposób powstałą ta mityczna kraina, której władcą był lew Aslan, zaś żyły w niej najprzedziwniejsze stworzenia. Mówiące zwierzęta, centaury, satyry, fauny, giganci, drzewce czy nimfy. Do tego baśniowego świata przez przypadek trafia czwórka rodzeństwa - Peter, Susan, Edmund i Lucy, którzy odkrywają tajemnicze przejście w szafie do tej niezwykłej krainy. Jak się wkrótce okazuje rodzeństwo zostaje wciągnięte w walkę pomiędzy złą Białą Czarownicą a dobrym lwem Aslanem - Stwórcą Narnii. Same dzieci też prezentują różne postawy. Edmund jest podstępny i sprytny, z początku nawet działa po stronie Białej Czarownicy. Lucy jest przedstawiona jako dziewczynka o dobrym sercu i pomocnej dłoni, Peter posiada dar urodzonego przywódcy oraz waleczność. Zaś Susan charakteryzuje się rozwagą oraz pomysłowością. Ostatecznie cała czwórka, przechodzi różne próby siły woli oraz ducha, podczas walki dobra ze złem, a ostatecznie wygrywają i zasiadają na tronie jako królowe oraz królowie Narnii. Kiedy jednak zaś po wielu latach powracają do domu, okazuje się, że w ich świecie czas jakby zatrzymał się w miejscu i minęło raptem kilka sekund. Lewis aby uwidocznić, że wiara w bajki jest głównie cechą dzieci, ograniczył dostęp do tego świata pozwalając się tam dostać tylko i wyłącznie dziecięcym bohaterom. Dorośli nie mogli wejść do Narnii, gdyż zatracili oni możliwość dziecięcych snów i marzeń. Nie potrafili już tego dokonać, gdyż postęp, nauka oraz technika, zniszczyły w nich wiarę w bajki. Ostatecznie cykl "Opowieści z Narnii" zajmuje siedem tomów, z czego każdy kolejny miał być ostatnim. Każda część opisuje inny etap z życia królestwa, które są z sobą bardzo luźno powiązane i można je czytać oddzielnie. W każdej części też nie występują ci sami bohaterowie, ze świata ludzi. Z czasem jak niektórzy z nich dorastają, nie potrafią już dostać się do tej cudnej krainy. Dla dorosłego czytelnika pierwszy obraz, jaki się narzuca po przeczytaniu tej sagi, to bardzo duże podobieństwo do wątków Starego Testamentu. I rzeczywiści tak jest. Lewis jako nowo nawrócony człowiek, chciał w sposób prosty a zarazem ciekawy, przedstawić ludziom rolę Boga na świecie. Jego rolę w kreowaniu naszej rzeczywistości oraz światopoglądu, jak i przestrzega, że nie można przedkładać pracy ponad wiarę.

A oto tytuły siedmiu tomów składających się na sagę "Opowieści z Narnii": "Bratanek czarownika", "Lew, czarownica i stara szafa", "Koń i jego chłopiec", "Książę Kaspian", "Poranny wędrowiec rusza w podróż", "Srebrne krzesło", "Ostateczna bitwa".

Najważniejsze dzieła:

"Opowieści z Narnii"
"Chrześcijaństwo po prostu"
"Bóg na ławie oskarżonych"
"Koń i jego chłopiec"
"Nieodparte racje"
"Listy do nieznajomej"
"Ostatnia bitwa"
"Podróż wędrowca do świtu"
"Rozważania o chrześcijaństwie"
"Siostrzeniec czarodzieja"
"Srebrne krzesło"
"Książę Kaspian"
"Listy starego diabła do młodego"