Gustaw Klimt, syn czeskiego złotnika, przychodzi na świat 14 lipca. Matka jego, niespełniona zawodowo kobieta (marzyła o karierze śpiewaczki operowej) do końca życia będzie czuła się nieszczęśliwa z powodu brzemienia, jakim było dla niej wychowywanie Gucia i jego sześciorga rodzeństwa.

Niestety, nie ma zbyt wielu informacji o dzieciństwie Klimta. Pewnym natomiast pozostaje fakt, że jako 14-latek zdaje egzamin do wiedeńskiej Szkoły Sztuk Stosowanych i rozpoczyna w niej naukę.

Wkrótce razem z bratem Ernestem, który uczy się w tej samej placówce, inicjują wspólną pracę artystyczną. Niedługo dołącza do nich kolega ze szkoły i we trzech realizują duże zlecenia, m.in. malowidło ścienne w wiedeńskim pałacu Sturany.

Gustaw ma 21 lat i pomimo tak młodego wieku doskonale wie, czego chce. Ze współpracownikami opuszczają szkołę i zakładają własną pracownię sztuki. Zajmują się głównie sztuką dekoracyjną - robią malowidła ścienne, ilustracje, malują porcelanę. Niedługo przyjmują również zamówienia spoza kraju. W tym celu podróżują do Rumunii. Odwiedzają Pelesch i Transylwanię.

Po powrocie zamknięty w sobie i małomówny Klimt jeszcze bardziej poświęca się pracy. Cierpi na tym towarzyska strona jego życia, rozkwita zaś artystyczna.

Klimt miał zresztą dość trudny charakter, co było głównym powodem jego uciekania w malarstwo. Ten zbudowany jak atleta mężczyzna posiadał kruchą psychikę i często dręczyły go stany depresyjne. Miewał również stany lękowe i skłonności do hipochondrii, które dały o sobie znać podczas podróży do Rumunii. Praca okazała się dla niego najlepszym regulatorem życia wewnętrznego. Poświęcał się jej bez reszty, każdy dzień jest bardzo rygorystycznie i sztywno zorganizowany, a najmniejsze odstępstwo od normy traktowane było przez artystę na równi z wielkim wydarzeniem.

W wieku 28 lat Klimt otrzymuje nagrodę cesarską za obraz przedstawiający wnętrze teatru cesarskiego. Na płótnie widocznych jest ponad 150 postaci! W tak młodym wieku artysta zdobywa wielkie uznanie, wkracza w środowisko wiedeńskiej creme de la creme, czyli "śmietanki śmietanki". Uznawany za mistrza starej szkoły malarskiej, pragnie zreformować ów styl. Wraz z innymi malarzami zakładają ugrupowanie artystyczne, nazwane Secesją. Pod wpływem ich działań Klimt dość radykalnie zmienia swój dotychczasowy styl malarski, co początkowo nie zostaje przychylnie przyjęte. Z uporem jednak inicjuje wielkie przemiany artystyczne, chociaż nie lubi wychylania się na pierwszy plan. Jego milczący sposób bycia sprawia, że krępuje go towarzystwo obcych osób. Jedynie w otoczeniu przyjaciół potrafi się otworzyć do tego stopnia, że z gburowatego mruka staje się w jednej chwili duszą towarzystwa, potrafiącą przekomarzać się na wszelkie sposoby. Jest przy tym wnikliwym obserwatorem, którego uwagę przykuwają głównie kobiety, które z pasją portretuje. Jego własna osoba absolutnie go nie interesuje, wobec czego nie pozostawia po sobie ani jednego autoportretu.

Wracając do kobiet w życiu Klimta - miał wiele ubóstwiał płeć piękną. Nie przeszkadzał mu nawet bardzo młody wiek kochanek. Alma Mahler, żona słynnego kompozytora, miała zaledwie 17 lat, gdy spotykała się z malarzem.

Miłość natomiast była dla Gustawa świętością, a znalazł ją w jednej kobiecie - Emilii, swojej szwagierce. Nawet na łożu śmierci krzyczał "Emilia musi przyjść!". Mimo wszystko cenił sobie wolność i ani myślał o małżeństwie. A Emilia nie nalegała. Być może w tym właśnie tkwiła tajemnica długotrwałości ich związku - Gustaw potrzebował wolności i nieskrępowania, które z całym szacunkiem dla jego zawodu dawała mu Emilia. Była jego muzą stojącą na piedestale.

Pozostałe związki opierały się wyłącznie na realizacji jego czysto seksualnych potrzeb. Była to odskocznia od burzliwego sposobu bycia ówczesnych Wiedeńczyków, podobnie zresztą jak jego częste wyjazdy, które pozwalały artyście zdystansować się do otoczenia. Piętnaście ostatnich lat swojego życia Klimt spędził głównie na pracy i podróżach, które przeplatały się ze sobą.

W wieku 55 lat malarz zostaje członkiem honorowym Akademii Sztuk Pięknych w Wiedniu i w Monachium, co jest już ostatecznym uhonorowaniem pracy artysty. Umiera kilka miesięcy później, 6 lutego 1918 roku.