Van Gogh kojarzy się z dwiema rzeczami: słonecznikami i szaleństwem, przy czym opinia obłąkanego przylgnęła do niego nieco niesprawiedliwie, czego po prostu nie mogę znieść. Bo gdyby każdy miał tak powywracane do góry nogami życie i był tak wrażliwy jak Vincent, to świat byłby pełen chorych psychicznie.

Przyszedł na świat w Holandii, w rodzinie kalwińskiego pastora. Wszystko układało się pomyślnie i chyba taki stan rzeczy utrzymywałby się, gdyby Vincentowi nie zamarzyło się zostać pastorem. Pracował bowiem jako sprzedawca obrazów w rodzinnym interesie, znał biegle angielski i francuski. Słowem utalentowany młodzieniec, który w dodatku świetnie się zapowiada. A tutaj nagle ów młodzian czuje powołanie duszpasterskie! W dodatku przeżywa pierwszy poważny zawód miłosny. Zaczyna więc studia teologiczne. Po dwóch latach ma jednak dość widoku kaznodziejów, którzy głoszą kazania bogaczom.
- Kto w ich kościele potrzebuje pokrzepienia? - pyta sam siebie.
Przerywa więc studia i udaje się do belgijskiej wioski Borinage , położonej w zagłębiu węglowym. Głód, bród, smród i ubóstwo - tak najkrócej i najtrafniej można określić życie w tym miejscu. Van Gogh żyje i pracuje w spartańskich warunkach, pocieszając tamtejszych górników, ucząc ich dzieci pisania i czytania, oraz pomagając w podstawowym leczeniu co niektórych. Żyje - tak jak wszyscy w Borinage - o suchym chlebie, serze i kawie. Swej pracy poświęca się bez reszty. Smaruje nawet twarz sadzą, aby być podobnym do górników, krórych skóra była stale poczerniała od pyłu węglowego. W wolnych chwilach zaczyna rysować z natury.

Po roku przychodzi kolejny cios: gmina nie przedłuża z nim umowy. Pracował tak ciężko, a tutaj - masz! Co robić... Vincent pokorniutko wraca do rodzinnego domu, ale wkrótce wyciąga od brata Theo pieniądze i po roku ponownie wyrusza do Borinage. Tak na marginesie, to brat będzie finansował go niemal do końca życia.
Pracuje rok, znów wraca. Kuzyn i brat zachęcają go do pracy malarza. W tym czasie zakochuje się w owdowiałej kuzynce Kay. Wiele razy wyznawał jej miłość, za każdym razem spotykało go odrzucenie, co Van Gogh bardzo przeżywa.

Vincent ma 28 lat, żadnego stałego źródła dochodu, na koncie nieukończone studia teologiczne, niespełnione miłości, kilka szkiców i ... właściwie nic poza tym. Nic dziwnego, że ojciec nazywa go wykolejeńcem i wyrzuca z domu. Osamotniony artysta udaje się do Hagi. Czas upływa mu na tzw. nicnierobieniu. Włóczy się po barach, pije i pisze ściskające za serce listy do brata (z prośbą o pieniądze oczywiście). Poznaje Krystynę, sprzątaczkę, a kiedy trzeba również prostytutkę. Mieszkają razem, a rodzina wówczas już zupełnie odwraca się od malarza. Razem mają same problemy. Choroba Krystyny, ciągłe braki pieniędzy, jej ciąża z powikłaniami... Ona ma jednak dość malarskiej manii Vincenta. Uważa, że pochłania bezpowrotnie pieniądze, które mogłyby przydać się na coś innego. Nietrudno przewidzieć, że taki związek nie może długo trwać.

Wraca do domu i poznaje kolejną kobietę. To już zupełnie inne uczucie. Margot - bo tak ma na imię owa wybranka - odwzajemnia uczucie Van Gogha. Razem wydają się być przez jakiś czas szczęśliwi. Do czasu, bowiem rodzice niedoszłej narzeczonej odmawiają zgody na małżeństwo. Ta próbuje się otruć, tamci ją ratują, plany małżeństwa leżą w gruzach. Cyrk na kółkach! (I jak tu nie zwariować?) Na dodatek umiera ojciec Vincenta. Fakt ten powoduje ostateczne zerwanie kontaktów z rodziną, z wyłączeniem Theo, który wspierał brata do końca życia.

Na koszta Theo udaje się do Paryża i zaczyna naukę na kursach malarstwa. Tam poznaje Tolouse - Lautreca, także malarza, karła, arystokratę i miłośnika burdeli. Obydwaj mają buntowniczą naturę - odchodzą z kursu. Poznaje impresjonistów, ich malarstwo przez krótki czas fascynuje go. Udaje się na południe Francji i zachwycony tamtejszym krajobrazem ściąga do siebie Gaugina. Mieszkają razem, ale dogadują się z problemami. Na dodatek Vincenta nękają ataki szału. Po jednej z kolejnych kłótni brzytwą obcina swoje ucho. Pakuje je w kopertę i zakrwawiony udaje się do miejscowego burdelu. Tam pracuje jego 14-letnia kochanka, które świadczy Vincentowi regularne usługi. Malarz wręcza jej ten makabryczny prezent. Dziewczyna mdleje, on traci przytomność z upływu krwi. Po tym epizodzie umieszczają go w zakładzie dla obłąkanych. Tam przynajmniej w spokoju maluje, z przerwami na trudne okresy wyczerpujących ataków, przywidzeń i halucynacji. Wypuszczają go, ale dwa dni później dopada go atak nerwowy. Wyje, rzuca się, ma drgawki. I tak przez trzy tygodnie. Kiedy w końcu przychodzi do siebie uświadamia sobie, że jest poważnie i trwale chory. Marzy tylko o tym, aby znów wrócić do Paryża, do brata, któremu w międzyczasie urodził się syn. Tak też robi. Na miejscu poznaje doktora Gacheta, wielkiego wielbiciela malarstwa. Znów zmienia otoczenie, tym razem na bardziej prowincjonalne. Jest spokojny i optymistyczny. Przełomem staje się rozmowa z rodziną, kiedy to ktoś zarzuca mu "pasożytowanie" na bracie. Runie cały dobry nastrój Vincenta, który zaczyna nawet przechadzać się z rewolwerem w kieszeni. Nie trzeba wiele - któregoś dnia, kiedy dopada go kolejne załamanie, strzela sobie w serce. O dziwo, ciężko ranny o własnych siłach wraca do domu. Wydaje się nie cierpieć, do późnych godzin nocnych rozmawia z bratem.

Jest godzina 1:30. Środek nocy. Vincent Van Gogh umiera.