Kiedy po raz pierwszy usłyszałam o tym malarzu, nie wiedziałam kompletnie kim on jest. Gdy się jednak dowiedziałam, doszłam do wniosku, że jest to człowiek, którego znać powinien każdy, dlatego właśnie zamierzam przybliżyć tu jego sylwetkę.

Albrecht Dürer to z pewnością znakomity niemiecki malarz i grafik. Urodził się 21 maja 1471 roku w Norymberdze, jako trzeci z ośmiorga rodzeństwa. Imię Albrecht uzyskał po swoim ojcu, który był Włochem. W 1467 przybył on do Niemiec i zajął się złotnictwem. W tym samym roku ożenił się z Barbarą Holperówną, córką swojego mistrza.

Kontakt ze sztuką młody Dürer miał zapewniony od dzieciństwa. Godzinami, jako mały chłopiec przesiadywał w zakładzie ojca i uczył się podstaw fachu. Poznał technikę rytu, która w jego przyszłej twórczości okazała się znakomita. Ojciec wysłał swojego piętnastoletniego syna na nauki do różnych mistrzów. W latach 1486-1489 dużo czasu spędzał z grafikiem i malarzem Michaelem Wolgemutem. Wtedy wykonywał wiele zamówień: od ołtarzy skrzydłowych, po miedzioryty. Już właśnie podczas nauk prawdopodobnie zatrudniono go do prac "Skarbca" i "Kroniki świata". Dzięki licznym godzinom spędzonym ze swoim nauczycielem, Dürer poznawał różne techniki, które pozwoliły mu poznać lepiej sztukę niderlandzką.

Albrecht postanowił wyruszyć w podróż, aby mógł poznawać nowe style, techniki, które pozwolą mu na zdobycie ogromnego doświadczenia. Nie jest znana trasy drogi, jaką obrał artysta. Wiadome jest jedno, że odbywała się ona w latach 1490-1494. Pierwszymi pracami, jakie stworzył Dürer po powrocie do domu wykazywały silną fascynację pracami Martina Schongauera. W tym czasie Albrecht Dürer zmienił swój stan kawalerski i ożenił się z córką rzemieślnika Agnes Frey. Albrecht nie doczekał się w tym małżeństwie potomków.

Rok 1494, to ucieczka artysty do Włoch. Wybuch zarazy w Norymberdze spowodował, że każdy wolał uciekać i ratować swoje życie. Tam Albrecht rozpoczął swoją drugą wędrówkę. Jej trasa jest również nieznana jednak pewne jest, że malarz znajdował się w Wenecji, Augsburgu, Innsbruku, Brennen. Jest to możliwe dzięki malowanym po drodze pejzażom. Artysta zaprzyjaźnił się z braćmi Bellinich, którzy stali się dla niego wzorem.

Po kolejnym powrocie do Norymbergi Dürer otworzył swoją własną pracownię, w której przyjmował głównie prywatne zamówienia. Zrezygnował z wykonywania prac dla Kościołów. Po tym właśnie powrocie artysta zajął się tematami humanistycznymi. Od 1500 roku studiował nad idealnymi proporcjami ciała, co było wynikiem stworzenia w 1504 roku rycina "Adama i Ewy", która przyniosła mu ogromną sławę. Już w 1498 roku stworzył pierwszy cykl graficzny drzeworytów na temat Apokalipsy. Dzieło to okazało się jednym z najwybitniejszych drzeworytów w tym czasie.

Jak widać Albrecht Dürer był typem podróżnika. Na kolejną wyprawę swego życia udał się już w 1505 roku do Wenecji. Stworzył tam wspaniałe dzieło "Święto Różańcowe". Autor przedstawił święto różańca, propagowane przez dominikanów, dlatego też po prawej stronie Matki Boskiej umieścił św. Dominika. Nazwa "różaniec" w tym obrazie odnosiła się od symboliki róży mistycznej. Obraz ten został stworzony dla niemieckiego kościoła.

W 1509 roku Albrecht stał się członkiem Wielkiej Rady, do której należeli tylko znakomici obywatele. W tym czasie artysta tworzył głównie grafikę. Jego obrazy już za życia stały się legendą i był podrabiane przez wielu fałszerzy. W latach 1513-1514 artysta stworzył prawdziwe arcydzieła: "Św. Hieronim", "Melancholia", "Rycerz, śmierć i diabeł". "Melancholia" ukazuje płonność ludzkich wysiłków intelektualnych i artystycznych. Światło w obrazie jest ostre, zimne, płynące z kilku źródeł.

Albrecht Dürer zmarł 6 kwietnia 1528 roku. Umiera w wieku 57 lat. Ten wybitny artysta pozostawił po sobie ok. 450 rycin oraz 1000 akwareli. Uchodzi za wspaniałego mistrza miedziorytu. Należał do epoki, gdzie następowały radykalne zmiany w życiu duchowym, religijnym i społecznym.