Sir Frank Bernard Dicksee urodził się w znanej i szanowanej angielskiej rodzinie. Zarówno jego ojciec, jak również siostra i brat parali się malarstwem. Z całkiem niezłymi rezultatami! Środowisko artystyczne (i nie tylko) ceniło ich i poważało. Młody Frank dorastał więc w domu na wskroś przesyconym angielską kulturą, artyzmem. Można się domyślać, że swego czasu mógł stanowić doskonałą partię dla młodych londyńskich panien. Nic z tego - malarz do końca życia pozostanie zadeklarowanym kawalerem. A szkoda...Ponoć był przystojny, wysoki, o urzekającym, spokojnym sposobie bycia.

Podstaw rysunku i malarstwa nauczył Franka jego ojciec, jak już wspominałam również wspaniały artysta. Nauka okazała się na tyle owocna, że zdolnego młodzieńca przywitano w Royal Academy Schools z otwartymi ramionami. Jego wykładowcami byli tacy mistrzowie, jak Millais czy Leighton. Sam Frank natomiast okazał się studencką gwiazdą. Zdobywał medale i wyróżnienia, wspaniale się rozwijał. Tak jak większość młodych artystów, zaczynał od realizacji zamówień na ilustracje oraz projektów witraży (nawet Matejko zaczynał podobnie).

Pierwszą poważną wystawę w Royal Academy zorganizował mając niewiele ponad 20 lat. Swe prace wystawiał również w innych galeriach, jednak podstawą zawsze była Royal Academy.

Tak naprawdę jednak kariera Sir Franka Dicksee rozpoczęła się z chwilą, gdy świat ujrzał obraz "Harmonia", wystawiony w 1877 roku. Inspiracją do wielu z jego prac były legendy, baśnie i motywy historyczne. (Ostatnio coraz częściej natrafiam na reprodukcje owych artystą.) Dicksee, z racji swego pochodzenia i relacji z ówczesną elitą Londynu, malował również wysublimowane, pełne elegancji portrety modnych Angielek. I trzeba uczciwie przyznać, że właśnie ta część jego twórczości przyczyniła się do jego materialnego sukcesu. Bogate damy okazały się niezwykle hojne, podobnie zresztą jak w przypadku przedstawionego wcześniej przeze mnie Axentowicza. Jeśli wierzyć encyklopediom, malował również krajobrazy. Niestety, nie udało mi się znaleźć ani jednej reprodukcji o podobnej tematyce.

Dicksee był jednym z tych artystów, którzy potrafili bez reszty poświęcić się swojej pasji. Nigdy nie założył rodziny, był niezłomnym tradycjonalistą i z wielką rezerwą - by nie powiedzieć: niechęcią - odnosił się do osiągnięć z początku XX-go wieku.

Wielkim zaskoczeniem okazała się dla niego nominacja na Prezesa Akademii Królewskiej, którą otrzymał w 1924 roku. Ponoć sprawował swą funkcję z wielkim szykiem i taktem. Jego artystyczny tradycjonalizm odizolował go od współczesnych mu nurtów w malarstwie, podobnie zresztą, jak działo się to w przypadku je poprzednika, Edwarda Poytnera.

Kolejnym, ostatnim już zaszczytem było przyznanie Frankowi Dicksee tytułu szlacheckiego. Stało się to w roku 1925. Malarz zmarł trzy lata później. Malował niemal do końca.

Przy opracowywaniu powyższej biografii, jak i kompletowaniu galerii, korzystałam z następujnących źródeł:
http://artmagick.com
http://www.humanitiesweb.org
http://www.artrenewal.org