Olga przyszła na świat w Krakowie. Była pierworodną z dwóch córek państwa Boznańskich. Jej matka, Francuzka, miała wyraźne zamiłowania artystyczne, które obie dziewczynki - Olga i Izabela - odziedziczyły. Starsza wolała pędzel, młodsza natomiast muzykę. Rodziców bardzo cieszyły talenty ich pociech, zatem nie szczędzili środków na ich edukację. Niestety, w tamtych czasach uczelnie artystyczne pod żadnym pozorem nie kształciły kobiet. 19-letniej wówczas Oldze nie pozostawało nic innego, jak uczęszczać na kursy. Nauczyciele dziewczyny byli przekonani o jej talencie i doradzali kontynuowanie nauki poza granicami kraju. Ojciec wybrał dla niej Monachium, artystyczną stolicę Niemiec, gdzie za pomocą zamieszkałych tam przyjaciół mógł kontrolować córkę znacznie lepiej, niż w rozwiązłym Paryżu.

Olga ma 21 lat i właśnie rozpoczyna naukę w Monachium. Jej nauczyciel jest dość marnym malarzem, co jego podopieczna dość szybko zauważa. Stosuje się bowiem do jego rad tylko wówczas, gdy jej odpowiadają. Ta młoda kobieta jest nad wiek dojrzała, nad wyraz elokwentna i wspaniale wyedukowana. Oprócz uzdolnień malarskich przejawia również talent lingwistyczny - płynnie posługuje się kilkoma językami, w tym francuskim i angielskim. Stale nad sobą pracuje i nie brak jej samokrytyki. Za to w niedługim czasie tworzy dwa wspaniałe, w pełni dojrzałe artystycznie obrazy: "Imieniny babuni" i "Ze spaceru", gdzie wyraźnie widać fascynację Whistlerem. Uczennica bardzo szybko przerasta swoich nauczycieli i rezygnuje z nauk u nich. Wynajmuje własną pracownię i po raz pierwszy wystawia w Warszawie swe prace. Ma wówczas dopiero 24 lata. Zaczyna również sporo podróżować, oczywiście w celach artystycznych.

Mijają kolejne lata. Boznańska maluje i wystawia. Wydaje się czasami, że głównie z tego składały się jej dni, bo jej życie towarzyskie nie należało do najbujniejszych, nawet na jedzeniu nie zwykła się koncentrować. Jej główne "pożywienie" stanowiła mocna herbata, której wypijała całe litry. Sypiała mało. Jest jak zakonnica, z tą różnicą, że jej klasztorem jest sztuka. "(...) to moje szczęście, innego nie pragnę na świecie i w chwili, kiedy nie będę mogła malować powinnam przestać żyć (...)" - pisze w jednym ze swoich listów. Jej praca przynosi współmierne efekty. Wystawia w Berlinie i w Warszawie, później również w Pradze i w Monachium. Nawet śmierć matki w roku 1892 nie zakłóca jej pracy. Za granicą ją chwalą, a w Polsce? Cóż...Tutaj jury Towarzystwo Przyjaciół Sztuk Pięknych odrzuca jej obraz. Co tam jednak ich opinia, kiedy rok później pani Olga odbiera w Wiedniu złoty medal za "Portret malarza Pawła Nauena" z rąk samego arcyksięcia Karola Ludwika! Później jej "Portretem miss Mary Breme" zachwyca się cały Londyn i za ów obraz dostaje tam wyróżnienie. Kraków chyba pojął co stracił, ale Boznańska kryje w sobie żal do rodzinnego miasta o wcześniejsze niedocenianie jej prac i gdy Julian Fałat proponuje jej objęcie profesury w krakowskiej Szkole Sztuk Pięknych, ta odmawia. Ironią losu jest fakt, że mogła wykładać na uczelni, gdzie dziesięć lat wcześniej broniono jej wstępu.

Boznańska, choć pięknością nie była, miała kilku wielbicieli. Jeden z nich zdecydował się nawet na chrzest w Krakowie, byle by tylko poślubić swoją ukochaną. Daremnie, bowiem panna Olga zaręczona jest już z Józefem Czajkowskim. Miłość była wielka i namiętna, o czym świadczą jego listy. Czekanie musiało mu się jednak znudzić, skoro po wielu latach zerwał narzeczeństwo. Boznańska do końca życia zdawała się cierpieć z tego powodu, lub przynajmniej rozpamiętywać go. Do końca życia nie rozstawała się z portretem byłego narzeczonego, który zabierała nawet w podróże.

Jest rok 1896. Przed 31-letnią Boznańską otwierają się podwoje paryskich salonów. Salon Societe des Beaux-Arts przyjmuje dwa jej obrazy, później sama artystka wraz z kuzynem przygotowują własną wystawę. Prezentuje tam 24 dzieła. Dla niej jest to spełnienie marzeń, bowiem o Paryżu marzyła już od dawna. Teraz mieszka tam i ani myśli o powrocie do Krakowa. Jej ojciec, który zawsze ją do tego namawiał, jest poważnie zaniepokojony. Wie, że Olga zupełnie nie radzi sobie, jeśli chodzi o sprawy finansowe. Regularnie wysyła jej pieniądze oraz przygotowuje pewną kwotę na wypadek swojej śmierci. Według niego córka "wygląda jak trup (...) zabija się herbatą, papierosami i niejedzeniem." Zapomniał chyba dodać "pracą", gdyż Boznańska maluje bez wytchnienia. Europa szybko docenia jej talent. W roku 1900 dostaje kolejny złoty medal (tym razem w Londynie) i wyróżnienie w Paryżu.

Wielkim ciosem staje się odejście Czajkowskiego w tym samym roku. W liście od niego dowiaduje się, że jest delikatnie mówiąc "za stara". Ma 35 lat i chociaż sama odejmuje sobie 5 lat, niczego to nie zmienia. Artystka jest w szoku. Nie mogąc pogodzić się z upływającym czasem, chowa się we własnym świecie. Malarstwa, oczywiście. Dla niej czas przestał płynąć - do końca życia, czyli przez kolejnych 40 lat nosić będzie suknie według mody z 1900 roku. Jak widać, sukcesy zawodowe niekoniecznie idą w parze ze szczęściem osobistym. Boznańska pogrąża się w depresji, którą pogłębia śmierć ojca (1906 rok) i choroba psychiczna siostry. To wszystko odbija się na twórczości, której krytycy zarzucają mglistość i smutek. Boznańska broni się: "Cała krytyka pisze, że smutne, co ja zrobię, że smutne? Nie mogę być inną, niż jestem..." Mimo tego jej sława rośnie. Warszawska Szkoła Sztuk Pięknych proponuje jej stanowisko profesora. Malarki taka profesja nie interesuje. Interesuje jedynie stanie za sztalugami i pomoc innym. I wojna światowa przynosi jej wiele cierpień, gdyż wrażliwa artystka nie potrafi przejść obojętnie obok ludzkiej krzywdy. Pokój, który nastał po czterech latach nic u niej nie zmienił. Nadal żyła bardzo skromnie, oszczędzała na jedzeniu, by pożyczyć pieniądze tym, którzy przychodzą do pracowni prosząc o pieniądze. Dodatkowo po mieszkaniu plącze się cała menażeria, a Boznańska ani myśli się jej pozbywać. Wraz z nią mieszkają dwa psy, ptaszki i dużo...myszy. Cały ten zwierzyniec w znacznej mierze przyczynił się do zniszczenia wielu jej dzieł.

I tak żyła już do końca, nie wprowadzając żadnych zmian do swojego pustelniczego niemal życia, koncentrując się jedynie na sztuce. Samobójcza śmierć siostry Izabeli w dodała jedynie nowych udręk. Boznańska została ze swoimi zwierzętami sama. Świat poszedł dalej, a ona kurczowo trzymała się owych ukochanych szarości i smutku. Ostatnim sukcesem był udział w weneckim Biennale, gdzie udało się jej sprzedać pięć obrazów. Jednym z kupców był nawet król włoski. Olga Boznańska, jedna z największych malarek w historii sztuki, zmarła 26 października 1940 roku.